[ရွင္ရဲထြတ္] 1 New Entry: ပန္သူဦးတဲ့ပန္း

ပန္သူဦးတဲ့ပန္း

မျမင္တဲ့ေႏွာင္ႀကိဳး
သံေယာဇဥ္တိုးလို႔
တြယ္ေႏွာင္ရစ္ထံုးကာ
ႀကိဳးတစ္ပင္ လြန္းတင္ခဲ့ေပါ႔

ေ၀ရင္လည္းေ၀
ေျခြလို႔ေၾကြရင္လည္း
ေျမလႊာခတုန္းမွာ
ၾကင္ခြင့္ရခ်င္ေပါ႔

ျမင္ရက္ႏွင့္ပင္ခက္
ၾကင္မက္ခြင့္ရယ္လို႔
ဘယ္မရွိအဆံုးမွာ
အသင္သိပါေလစ..

ပန္သူဦးေလတဲ့ပန္းရယ္...

မွတ္ခ်က္..
ဤကဗ်ာသည္ ကဗ်ာေဟာင္းပါ ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ ၈ ႏွစ္ေက်ာ္ကာလဆီမွ စာေရးသူ၏ ပထမဆံုးေသာကဗ်ာ ေလးပါ။ စာေရးသူ ဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ အေနျဖင့္ သက္ဆံုးတိုင္ ထင္က်န္ရစ္မယ့္ ကဗ်ာေလးပါ။

You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://saishinyehtut.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.

[Ywar Thar Lay (YTU)] 2 New Entries: အခန္းေျပာင္းျခင္း

အခန္းေျပာင္းျခင္း

အခန္းတစ္ခုမွာ သင္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနဖူးပါသလဲ။ အခန္းထဲမွာ ေနရတဲ့ခံစားမွုကို ႏွစ္သက္ပါသလား။ အခန္းထဲက တံခါးမရွိ ဓါးမရွိ ၀င္ထြက္ခြင့္ရွိပါသလား။ အခန္းတစ္ခုမွာအေနၾကာလာတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထုတ္ေနမိတဲ့ေမးခြန္းေတြပါ။ ဘာျပဳလို႕လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္အခန္းေျပာင္းရပါေတာ့မယ္။

အခန္းဒီအခန္းကို က်ေနာ္ႏွစ္သက္သလား မႏွစ္သက္သလားေသခ်ာမသိပါ။ အဆင္ေျပတယ္လို႕ေတာ့ ေျပာလုိ႕ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခန္းက ေနဖို႕ သင့္ေတာ္တယ္ေလ။ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ဆုိတဲ့ ဒီအခန္းကို က်ေနာ္ပဲေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါ။ ေနအံုးဗ် က်ေနာ္မွားသြားတယ္ က်ေနာ္ေရြးခ်ယ္တာက အခန္းထဲက အျပင္အဆင္ပါ။ တကယ္က အခန္းက က်ေနာ့ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါ။ ဘာျပဳလုိ႕လဲဆိုေတာ့ ဒီအခန္းကို ဘယ္သူမွေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိလုိ႕ပါ။

ဒီအခန္းထဲမွာ က်ေနာ့အတြက္ သိပ္ႏွစ္သက္စရာေတြျဖစ္တည္ခဲ့သလို စိတ္ပ်က္စရာ အားေလ်ာ့စရာ သိမ္ငယ္စရာ ရွက္ရြံ႕စရာေတြလည္း တည္ရွိေနခဲ့တယ္။ ေလသိပ္တုိက္တဲ့အခန္းလို႕ တစ္ခါတစ္ခါ ေရရြတ္မိသလို သိပ္အိုက္တာပဲ တစ္ခ်က္ေလးေတာင္တိုက္ေဖာ္မရဘူးလို႕လည္း ညည္းတြားဖူးတယ္။ ခံစားမွုေတြေပးစြမ္းတဲ့ အခန္းတစ္ခုအျဖစ္ေတာ့ အျမဲအမွတ္ရေနေတာ့မွာ။ ဒီအခန္းမွာ က်ေနာ့ဘ၀အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတာေတြ အမ်ားၾကီး လုပ္ခဲ့မိတယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ဆံုးဆိုတာကို လုပ္ျဖစ္မျဖစ္ သိပ္မေရရာေသးဘူး။ ဆံုးျဖတ္ျပီးမလုပ္ျဖစ္မွာစိုးလို႕။ ကတိဆိုတဲ့ ၾကိဳးကို ခ်ည္ျပီးရင္လြယ္လြယ္ျဖည္တတ္တဲ့ အက်င့္ကို မုန္းလို႕ပါ။

ဒီအခန္းကေနေျပာင္းဖို႕ ၃ရက္ပဲလိုေတာ့တယ္ဆိုမွ အေျပးအလႊား စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီအခန္းထဲမွာ လုပ္ျဖစ္ခဲ့သမွ်ကိုေပါ့။ အေကာင္းအဆိုးေရာေထြးေနသည္။ ေမွာင္တစ္လွည့္ လင္းတစ္လွည့္ေနသည္။ မီးလာသည့္အခါ လင္း၍ မီးမွိတ္သည့္အခါ ေမွာင္သည္ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ မီးခလုပ္ကို ဖြင့္ပိတ္သူသည္ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

အခန္းအသစ္ကို ေရႊ႕ရန္ တံခါးေပါက္အျပင္ဖက္ကို ၾကည့္မိတယ္။ အလင္းေရာင္ကိုေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသားျမင္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလင္းေရာင္ဘယ္အခ်ိန္အထိ ရွိမလဲ က်ေနာ္မခန္႕မွန္းႏိုင္ပါ။ အခန္းအသစ္ႏွင့္ အခန္းအေဟာင္းသည္ က်ေနာ္နဲ႔ပတ္သတ္၍ လႊဲေျပာင္းစရာရွိသည္မ်ားကို သူတို႕ခ်င္းလက္ဆြဲႏွုတ္ဆက္၍ လႊဲေျပာင္းၾကပါလိမ့္မည္။ အခန္းအေဟာင္းမွ အခန္းအသစ္ကို ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္မ်ား တုိးတိုးတိတ္တိတ္ မွာၾကားထားမည္ထင္ပါသည္။

အခန္းအသစ္ တြင္ မည္သို႕မည္ပံုေနရမည္ကို က်ေနာ္မသိေသးပါ။ အခန္းသစ္ကို ေျပာင္းရန္မၾကာေတာ့ျပီျဖစ္သည္မုိ႕ သိမ္းဆည္းစရာရွိသည္မ်ားကို သိမ္းဆည္းေနရင္း အခန္းအေဟာင္းကို ေအာက္ေမ့မိျပန္သည္။ ဒီေနရာမွာ ဒီလိုလုပ္ခဲ့တာဆိုျပီး စဥ္းစားရင္ ေတြးေတာေနမိျပန္သည္။

အခန္းအသစ္သည္ ကမ္းလင့္ေနသည္.....လွမ္းသင့္မလွမ္းသင့္

ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့မီးအိမ္တစ္လံုးနဲ႕စကားေျပာျခင္း

မီးအိမ္ေလးက ဒီအခန္းထဲမွာ ရွိေနတာၾကာလွေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕က ျမင္တယ္ မီးအိမ္ေလးတစ္လံုးပါလားတဲ့။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေတာ့ သိေတာင္သိမသြားပါဘူး။ လွည့္ေတာင္မၾကည့္ၾကပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အရပ္ရွည္လို႕ထင္ပါရဲ့ မီးအိမ္ေလးကို တိုက္သြားၾကတယ္။ ေတာက္...ေခါက္တဲ့ အခါေခါက္.. ေနရာတက်ေလးျပန္လွည့္ေပးတဲ့အခါေပးေပါ့။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးကေတာ့ ဒီအခန္းေလးထဲမွာ ျဖတ္ေနတာပါပဲ။ မီးအိမ္ေလးကလည္း ရွိေနတာပါပဲ။ မွတ္မိသူမရွိ သိသူမရွိ အသိအမွတ္ မျပဳလည္း မီးအိမ္ေလးကေတာ့ ရွိေနဆဲပဲ။


ေဟ့ မီးအိမ္ေလး
ဗ်ိဳ႕

မင္းကိုျမင္တာၾကာေနျပီေနာ္
ဟုတ္ဗ် က်ေနာ္က ခ်ိတ္ဆြဲျခင္းခံထားရတဲ့မီးအိမ္တစ္လံုးပါဗ်

မင္းကဘာအတြက္ရပ္တည္ေနတာလဲ
ဗ်ာ...က်ေနာ္လည္းေသခ်ာမသိပါဘူး က်ေနာ္သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ဒီအခန္းထဲမွာေရာက္ေနခဲ့တာ။

မင္းမွာခံစားတတ္တဲ့ႏွလံုးသားရွိတယ္ဆိုတာဟုတ္လားဟင္ တစ္ဆိတ္မသိလို႕ေနာ္
အင္းက်ေနာ္လည္းစဥ္းစားေနတာပဲဗ် ေသခ်ာတာေတာ့ အေျဖမေပၚေသးဘူးဗ်။ ခံစားတတ္တဲ့ႏွလံုးသားရွိခဲ့ဘူးတယ္ထင္တာပါပဲ။အင္း ရွိခဲ့ဖူးသလိုလုိပါပဲ။

ေဟာဗ်ာ ရွိဖူးသလိုမရွိဖူးသလိုဆုိတာက ဘာပါလိမ့္
ရွင္းရင္းရွုပ္မယ္ခင္ဗ်။ တစ္ခါခါ ခံစားခ်က္ေတြက သိပ္ပင္ပန္းတယ္ဗ်ာ။ အဲဒီအခါ ခံစားတတ္တဲ့ႏွလံုးသားကို ေမ့ထားျပီး က်ေနာ္အိပ္ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတယ္က်ေနာ္ ခံစားခ်က္ေတြကို ၾကိဳက္တယ္ဗ်။ ေျပာထားပါတယ္ဗ်ာ ရွင္းရင္းနဲ႕ ရွုပ္မယ္လုိ႕။

ထားပါေတာ့ဗ်ာ ခင္ဗ်ားလိုခ်င္တာကေကာ ဘာပါလိမ့္
ဒီေမးခြန္းက ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းတယ္ဗ်။ ေျဖခ်င္သလိုေျဖၾကည့္မယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္လိုခ်င္တာ နားလည္မွုဆိုတာပါ။ အၾကင္နာေတြ ေမတၱာေတြက သိပ္ေ၀းေနေသးတယ္ေလ။ (ေမးခြန္းေမးသူက ဒီေနရာမွာ သိပ္ၾကီးက်ယ္တဲ့ မီးအိမ္ပါလားဆိုျပီး မ်က္ခံုးရွံဳ႕လုိက္ပါတယ္)စဥ္းစားၾကည့္ပါဗ်ာ။ က်ေနာ့ကို မီးအိမ္ေလးအျဖစ္နားလည္ေပးမယ့္ သူေတြရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ေျပာပဲေျပာသြားတာပဲဗ်။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ မီးအိမ္ေလးကို စိတ္ပ်က္သြားၾကတာခ်ည္းပဲ။ မယံုရင္ေစာင့္ၾကည့္။ က်ေနာ္ေျပာတာမယံုရင္ေလ။

ျဖတ္...ေဟာဗ်ာ မီးပ်က္သြားျပီ။

မီးအိမ္ေလးနဲ႕စကားေျပာေနတုန္း မီးအိမ္ေလးေပ်ာက္ဆံုးသြားပါတယ္...

You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://ywartharlay-ytu.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.

[ေရႊမင္းသား] 1 New Entry: ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ အကယ္ဒမီဆုေပးပြဲ က်င္းပမည္

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ အကယ္ဒမီဆုေပးပြဲ က်င္းပမည္

ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါမ်ား အၾကား ဘေလာ့ဂင္း အရည္အေသြး တိုးတက္ျခင္း ႏွင့္ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက ပိုမိုဖြ႔ံၿဖိဳးေရး အတြက္ ႀကိဳးပမ္းမႈတရပ္အား အသိမွတ္ျပဳေသာ အေနျဖင့္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ အကယ္ဒမီ ေရြးခ်ယ္ပြဲတရပ္ကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ႏွစ္သစ္ကူးအမွီ အင္တာနက္ေပၚမွ တဆင့္ အြန္လုိင္း မဲေပးစနစ္ျဖင့္ က်င္းပ ျပဳလုပ္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

အဆိုပါ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ အကယ္ဒမီ ေရြးခ်ယ္ပြဲအား သတၱမ နည္းပညာရပ္ဝန္း (Technical 7) မွ နည္းပညာႏွင့္ ဝဘ္ဆိုဒ္ျပင္ဆင္မႈ မ်ားကုိ ကမကထ ျပဳ ပံ့ပိုးေပးျခင္း ျခင္း ျဖစ္ကာ၊ ျမန္မာဘေလာ္ဂါ လူငယ္တစ္စု ၏ အားထုတ္မႈ၊ ျမန္မာသတင္းသမဂၢ ၏ ကူညီမႈမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။

အြန္လိုင္းမွတဆင့္ ဆႏၵမဲေပးမႈ ရလဒ္မ်ား အရ က႑ အသီးသီး၌ အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ရရွိသူမ်ား အားလံုးကို MBAA 2008 ဂုဏ္ျပဳ မွတ္တမ္းတင္လႊာ တခုစီႏွင့္၊ " ျမန္မာ သတင္းသမဂၢ " ၏ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းတခုစီအား ဆုလက္ခံ ရရွိသူ ဘေလာ႔ဂ္ဂါ ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕၊ ႐ြာ၊ ႏိုင္ငံ အေရာက္ MBAA 2008 လက္ေဆာင္မ်ားအား အခမဲ့ အေရာက္ ပို႔ေဆာင္ေပးသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ၎ဝဘ္ဆိုဒ္တြင္ ေရးသား ေၾကျငာ ေဖၚျပထားသည္။

ယခုႏွစ္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြက္ ခ်ီးျမွင့္မည့္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ အကယ္ဒမီဆုမ်ားတြင္

အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( ကဗ်ာ )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( နည္းပညာ )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( ပညာေရး )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( ဘာသာေရး )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( ရသ စာေပ )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( သတင္း )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( အစုအဖြဲ႔ )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( ျမန္မာ စာေပ )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( ႏုိင္ငံေရး )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( ပရဟိတ )၊
အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ( အေထြေထြ )၊

စသည္ျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာ ဘေလာ့ဂ္ အမ်ဳိးအစားမ်ား အလိုက္ ဆုေပါင္း ၁၁ ဆုအထိ ပါဝင္ၿပီး အြန္လိုင္းမွ မဲေပးသူမ်ား အေနျဖင့္ က႑တခုစီ အလိုက္ မိမိတို႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ဘေလာ့ဂ္တခုစီကို မဲေပးခြင့္ရမည္ဟု MBAA 2008 မွ အစီစဥ္ေရးဆြဲေသာ တာဝန္ရွိသူ တဦးမွ ေျပာၾကားသည္။

ရည္ရြယ္ခ်က္ ငါးရပ္ျဖင့္ က်င္းပျပဳလုပ္သည့္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ အကယ္ဒမီဆုမ်ား အတြက္ မဲေပးေရြးခ်ယ္မႈကို ဒီဇင္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႔မွ စတင္မည္ျဖစ္ၿပီး မည္သူမဆို အြန္လိုင္းမွတဆင့္ လြတ္လပ္စြာ ဝင္ေရာက္ မဲေပးႏိုင္ၾက မည္ျဖစ္သလုိ၊ ခရစ္ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ (၁၀) ရက္ေန႔၊ ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္ ည (၁၂ း ၀၀) တိတိ တြင္ ပိတ္သိမ္းမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ က႑ အသီးသီးရွိ အေကာင္းဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆု ရရွိသူမ်ား စာရင္းကို ခရစ္ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ (၁၁) ရက္ ေန႔ ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္ ေန႔လည္ (၁၂ း ၀၀) တိတိ တြင္ ဆုစာရင္းအား ဖြင့္လွစ္ ေၾကညာမည္ ဟုလည္းသိရွိသည္။

အလားတူ ဘေလာ့ဂ္ အကယ္ဒမီဆုမ်ား ေရြးခ်ယ္ ခ်ီးျမွင့္မႈ အစီအစဥ္မ်ားကို ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဆက္လက္ ျပဳလုပ္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သတင္းရရွိပါသည္။ အေသးစိတ္ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ မဲေပးမႈအတြက္ http://mmblogpress.com တြင္ ဝင္ေရာက္ ၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါသည္။

MBAA Programme ကို ေအာက္ပါ ရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္က်င္းပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

(က) ဘေလာ့ဂ္ကို အားတက္သေရာ ေရးသား၍ အႏုပညာ၊ အသိပညာမ်ားကို ျဖန္႔ျဖဴးေပးေနသူမ်ားအား အသိအမွတ္ျပဳရန္။

(ခ) ျမန္မာ အင္တာနက္ လူမႈအသိုင္း၏ သုတ၊ ရသ ျဖန္႔ျဖဴးမႈ အခန္းက႑ကို မွတ္တမ္းတင္ထားရန္။

(ဂ) ျမန္မာ ဘေလာဂ့္ေလာကကို ပိုမို နီးကပ္ စည္းလံုးမႈ ရရွိေစရန္။

(ဃ) အနည္းဆံုးအားျဖင့္ ျမန္မာဘေလာ္ဂါမ်ား ရင္းႏွီး ေပ်ာ္ရြင္မႈ ရေစရန္။

(င) ႏိုင္ငံတကာရွိ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ဘေလာ္ဂါမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ကာ အရည္အေသြးႏွင့္ အရည္အခ်င္း အရပါ ပိုမို တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေစရန္။

You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://shweminnthar.myanmarbloggers.org/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.

[Myo Chit Myanmar | Dedicated for the people of Myanmar] 7 New Entries: သူတို႔ကိုလည္း ၿပိဳင္ဖုိ႔ မလုိဘူးထင္တယ္

သူတို႔ကိုလည္း ၿပိဳင္ဖုိ႔ မလုိဘူးထင္တယ္

Written by စမ္းစမ္းႏြဲ႕(သာယာဝတီ)

၁၉၈၂ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလထုတ္ ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္း အမွတ္ ၁၈

ပညာေရး သူရဲေကာင္းႀကီး လာၿပီဟု ေ၀ခင္က ေထ့သည္။ ေက်းရြာ ေကာင္စီ ဥကၠ႒၏ ခ်ီးက်ဴး ဂုဏ္ျပဳစကားကို အထအန ေကာက္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ခ်စ္ေကာင္း သိလိုက္၏။ စိတ္ကူးအိမ္ကေလး ၿပိဳကြဲရသူပီပီ ေ၀ခင္ တစ္ေယာက္ စိတ္လႈပ္ရွားေကာင္း လႈပ္ရွားေနေပမည္။ အေျခခံ ပညာေရး အထက္တန္း စာေမးပြဲတြင္ အနည္းဆံုး ဂုဏ္ထူး သံုး၊ ေလးခု မွန္းထားေသာ ေ၀ခင္သည္ တကယ့္ တကယ္က်ေတာ့ သာမန္ အဆင့္မွ်ျဖင့္ ေအာင္လာ၏။ ေဆးႏွင့္ စက္မႈ တစ္ခုခု သြားမည္ဟု အားခဲထားသမွ် သဲေရက်ျဖစ္ရေခ်ၿပီ။ ေ၀ခင့္ထက္ ကံဆိုးသူက ဟိုေကာင္ ေအာင္ျပည့္စံု။ အေဖ အလယ္တန္း ေက်ာင္းအုပ္၊ အေမ အထက္တန္းျပ ဆရာမ။ ပညာေရး မိသားစုက ေပါက္ဖြား ႀကီးျပင္းလာသူ ျဖစ္ပါလ်က္ ပညာေရး အေၾကာင္း မလွရွာ။ သူ႔ခမ်ာ (ခ) အဆင့္ပင္မခ်ိတ္။ နဂိုကေတာ့ ခ်စ္ေကာင္းမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျမင့္ျမင့္ မားမားႀကီး မရွိခဲ့တာကိုေတာ့ ၀န္ခံရေပမည္။ ခ်စ္ေကာင္းမွာ အေဖလည္း မရွိ၊ အေမ မုဆိုးမက အရပ္ ၀မ္းဆြဲ။ ဦးေလး ဘုန္းႀကီး တစ္ပါး၏ အေထာက္အပ့ံျဖင့္ ခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕ငဲ့ငဲ့ ေက်ာင္းေနရသူ၊ အထက္တန္း ေနသည္ ဆိုေသာ္လည္း ခ်စ္ေကာင္း ဘ၀က တစ္ခါတစ္ခါ ေ၀ခင္ ေလွာင္တတ္သလို ထမင္းသိုးစား၊ ဟင္းသိုးစား ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းသား တစ္ပိုင္းတည္း။ စီးပြားေရး အေျခခံ အျမစ္ မသန္သူမို႔ ဇာတိၿမိဳ႕ ရြာေက်ာင္း ဆရာကေလး ျဖစ္႐ံုေလာက္ မွန္းခဲ့သည္။ ခုေတာ့ ေလးဘာသာ ဂုဏ္ထူး ခ်ိတ္ၿပီး ေဆးတကၠသိုလ္ ၀င္ခြင့္ရခဲ့ၿပီ။ မုဆိုးမသား ႏြမ္းပါးသူကို ကူညီ ေထာက္ပံ့လိုေသာ ေစတနာရွင္မ်ားလည္း ရြာမွာ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ လ်က္ရွိၿပီ။ အထူးသျဖင့္ ေ၀ခင့္ မိဘမ်ားက ဆိုလွ်င္ လံုး၀ တာ၀န္ ယူပါရေစ ဟူ၍ပင္ ဆရာေတာ္ထံ ခြင့္ပန္ေလွ်ာက္ထား ၾကေသးသည္။
ရြာ့စရိတ္ျဖင့္ ပညာသင္မည့္ ေဆးတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေလာင္း ခ်စ္ေကာင္းကို ေ၀ခင္သည္ ေထ့လို႔၊ ေငါ့လို႔ မဆံုးႏိုင ္ျဖစ္ေန၏။

"တကယ္ပါ ေ၀ခင္ရာ၊ ငါ့အစား နင္ ေဆးတကၠသိုလ္ ၀င္ခြင့္ ရေစခ်င္တာ၊ နင္ဆိုရင္ အစစ အရာရာ ျပည့္စံုၿပီးသားမို႔ သိပ္အဆင္ ေျပတာေပါ့။ နင့္အေဖ၊ နင့္အေမမ်ားလည္း အားတက္လိုက္မယ့္ အမ်ဳိး။ ငါကေတာ့ နင္သိတဲ့ အတိုင္း အခက္ အခဲ ေပါင္းစံုနဲ႔ပါ ေ၀ခင္ရယ္၊ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ လုပ္သားတက္ၿပီး ဘြဲ႕ယူမယ္လို႔ မွန္းထားတဲ့ေကာင္ပါ" တကၠသိုလ္ သြားဖို႔ အ၀တ္အစား၊ အသံုးအေဆာင္မ်ား ခ်ဳပ္လုပ္ ျပင္ဆင္ေနေသာ ေ၀ခင္က သစ္လြင္ ၿပိဳးျပက္ေသာ ေရာင္စံု အ၀တ္ပံုႀကီးထဲမွ ကိုယ္တစ္၀က္ခန္႔ ျမဳပ္ရင္း ခ်စ္ေကာင္းကို ဧည့္ခံ စကားေျပာေလသည္။

"ကံၾကမၼာေနရာေပးတဲ့ အတိုင္းေပါ့ေလ၊ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ သူကေတာ့ ဆရာ၀န္ျဖစ္ဖို႔ ေသခ်ာသြားၿပီ။ ေ၀ခင္ ၀မ္းသာပါတယ္၊ တကယ္ပါ။ ေ၀ခင္က ဆရာ၀န္သာျဖစ္ခ်င္တာ၊ မျဖစ္ႏိုင္မွန္း သိပါတယ္။ သူ႔ေလာက္မွ စာမေတာ္ဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ၀န္ျဖစ္ဖို႔ စိတ္ကူးေတာ့ ယဥ္မိတယ္ ခ်စ္ေကာင္းရယ္။ ကုိယ္က ေျခတစ္ဖက္ မသန္သူ မဟုတ္လား။ ဘ၀တူ လူနာေတြ ဒုကၡိတေတြကို ကုစားခ်င္..."

"အဲသလိုခ်ည္း မေျပာစမ္းနဲ႔ ေ၀ခင္"

စကားျပတ္ေအာင္ ၾကား၀င္၍ ေငါက္ပစ္ လိုက္ရသည္။ ခ်စ္ေကာင္း ရင္ထဲမွာ နင့္ခနဲ ခံစားရေလသည္။
ဘာမွမျဖစ္သလို လြင္လြင္ျမျမကေလး ရယ္ပစ္္လိုက္ရင္း ေ၀ခင္က ထိုင္ရာမွ ထလိုက္သည္။ ေက်ာဘက္က ဗီ႐ိုကို ဆြဲဖြင့္ၿပီး ခရီးေဆာင္ သားေရအိတ္ႀကီး တစ္လံုးကို ဆြဲထုတ္ ေနေလသည္။
ေ၀ခင္က အေတာ္ လွတာပဲဟု နားလည္ ခံစားရသည္။ မ်က္လံုး အၾကည့္ကို ႐ုတ္ျခည္း လႊဲဖယ္ မိေလသည္။ ဖေနာင့္ ႂကြထားေသာ ေ၀ခင့္ ေျခဖ၀ါးမို႔မို႔ေလးကို မ်က္လံုးတစ္ေစြ႕ ၾကည့္သည္။ ရင္ထဲမွာ ေ၀ဒနာ စိမ့္၀င္လာ၏။ ေက်ာ္ၾကားေသာ ေ၀ခင့္ အလွအပမ်ားက ခ်စ္ေကာင္း၏ ရင္ကို မလႈပ္ရွား ေစႏိုင္စြမ္းေသာ္လည္း ေျခတစ္ဖက္ ဆာေနသူကေလး အေနျဖင့္ မူ ၾကင္နာခ်င္လွသည္။
ခ်စ္ေကာင္း၏ ေက်းဇူးရွင္ မိခင္မွာလည္း ေ၀ခင္ကဲ့သို႔ပင္ ေျခတစ္ဖက္ မသန္သူတည္း။ ေ၀ခင္သည္ အျခားေသာ မိန္းကေလးမ်ားထက္ အေမ့ကို နားလည္ႏိုင္မည္ ထင္သည္။ စာနာ တတ္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္သည္။
ခ်စ္ေကာင္း၏ အေတြးပင့္ကူမွ်င္တို႔ ေ၀ခင့္ေျခဖ၀ါးမို႔မို႔မွာ ရက္ရွယ္ တြယ္ၿငိေနခ်ိန္တြင္ ေ၀ခင့္ စိတ္အလ်ဥ္က ခ်စ္ေကာင္းႏွင့္ အေ၀းဆံုး တစ္ေနရာမွာ လြင့္ပါးေနဟန္ရွိသည္။
သားေရအိတ္ထဲ ထည့္ရန္ အသင့္ ေရြးခ်ယ္စုပံုထားေသာ ၀တ္စံုသစ္ တို႔ကို လက္ညိႇဳးႏွင့္ ေထာက္ရင္း အျပန္အျပန္ အလွန္လွန္ စစ္ေဆးေနေလသည္။

"ဟိုေကာင္ ေအာင္ျပည့္စံု တစ္ေယာက္ေကာ ေ၀ခင့္ဆီ လာေသးလား။ ငါ့အိမ္ ေရာက္မလာဘူးဟ။ ဒီေကာင္ အားငယ္ ေနတယ္နဲ႔ တူတယ္။ ေတြ႕ေအာင္ လိုက္ရွာၿပီး အားေပးရဦးမယ္"

"အင္ဒိုနီးရွားေတြ ကေတာ့ အေရာင္စံုၿပီ။ မနက္က ျမင့္ျမင့္ေအး လာျပတဲ့ ဆင္စြယ္ေရာင္ေလး ယူလိုက္ဦးမွပါပဲ။ ပါတိတ္ ဆင္စြယ္ေရာင္က ၀မ္းဆက္၀တ္ရင္ သိပ္လွ၊ ဟာ... ေဆာရီး ခ်စ္ေကာင္းရယ္၊ သူ ခုန ဘာေျပာလိုက္တယ္"

ခ်စ္ေကာင္း၏ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေလထုပါးလ်ားလွ စြာ၏။ အသက္ရွဴ၍မ၀ခ်င္။

၂။
ဆရာ၀န္ကေတာ္ လုပ္ခ်င္လွၿပီ ေမာင္ရဲ႕ဟု ေ၀ခင္က ႏြဲ႕သည္။

ေ၀ခင္ အထက္တန္းျပ ဆရာမ လုပ္ေနေသာ ေက်ာင္းမွာ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္ ဆရာမေတြက "၀န္ကေတာ္" "မွဴးကေတာ္" ေတြခ်ည္းမို႔ သင္းတို႔ႏွင့္ တန္းတူ ပခံုးခ်င္းယွဥ္၍ ေလွ်ာက္ျပ စမ္းခ်င္လွၿပီ ဆိုေသာ တတြတ္တြတ္ ပူဆာသံေတြကို နားႏွင့္ မဆံ့ေအာင္ ၾကားေနရ၏။

အရြယ္ ႀကီးျပင္း လာေသာ္လည္း အသိ မရင့္က်က္ေသးပါ ကလားဟု ခ်စ္သူ အတြက္ အားမလို အားမရျဖစ္သည္။ ဂုဏ္သိကၡာအရ အထက္တန္းျပ ဆရာမႀကီး ေဒၚေ၀ေ၀ခင္သည္ ေဒါက္တာခ်စ္ေကာင္း ေရွ႕ေမွာက္မွာေတာ့ ၿမီးေကာင ္ေပါက္ႏွင့္ မျခား။ တကယ့္ကို ကပိုက႐ို အပ်ဳိျဖန္း ကေလးပါကလား။
အမွန္ေတာ့ ေ၀ခင္က ပို၍ ရင့္က်က္ သင့္သည္။ ေ၀ခင္ အထက္တန္းျပ ဆရာမ လုပ္သက္ ၃ ႏွစ္ပင္ျပည့္လုၿပီ။ ခ်စ္ေကာင္းမွာက ခုထိ ပို႔စတင္မက်ေသးေသာ လမ္းေလွ်ာက္ ဆရာ၀န္။
ေအာင္ျပည့္စံု တစ္ေယာက္ကမူ ႏိုင္ငံျခားသို႔ ေရာက္ေနေလၿပီ။ ဆယ္တန္း ဆက္မေျဖေတာ့ဘဲ ဆိပ္ကမ္း သေဘၤာက်င္း တြင္ ေန႔စား၀င္လုပ္ရာက ႏိုင္ငံျခား သေဘၤာသား ျဖစ္သြားသည္။ ေအာင္ျပည့္စံုႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနခဲ့သည္မွာ ၄ ႏွစ္ပင္ ေက်ာ္ခဲ့ေပၿပီ။ အခုဆိုလွ်င္ သည္ေကာင္ ဘယ္ေသာင္ ဘယ္ကမ္း ဆိုက္ေနၿပီမသိ။ ဘယ္တိုင္းျပည္မွာ ရွိေနမည္မသိ။ သူ႔မိဘမ်ားလည္း မရွိေတာ့ၿပီျဖစ္ရာ ပင္လယ္ခရီးမွာ လြတ္လြတ္ ကြၽတ္ကြၽတ္ စိတ္ရွိတိုင္း လႊင့္ေနၿပီထင္၏။

ေ၀ခင့္ မိဘမ်ားကေတာ့ သမီး အလုပ္ရွိရာ ရန္ကုန္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕အေျခခ်ကာ အထိုင္က်လ်က္ရွိေပၿပီ။ ရြာက လုပ္ငုတ္လက္ရင္း လုပ္ငန္းအားလံုးကို ထုခြဲၿပီးသကာလ ေက်ာက္ကုန္းမွာ ျခံ၀ယ္သည္။ ဘတ္စ္ကား သံုးစီးကို ပိုင္ဆိုင္ေသာ ေ၀ခင့္ မိဘမ်ားသည္ ယခု ေခတ္စားေနသည့္ သေဘၤာသား ကားအသစ္ တစ္စီး ထပ္မံ၀ယ္ရန္ စံုစမ္းလ်က္ ရွိ၏။

"ေမာင့္ ပို႔စတင္က ဘယ္ေတာ့ က်မွာလဲ။ ေဖေဖက ေျပာတယ္ နည္းနည္းပါးပါး လိုက္ဖို႔၊ ျပဳဖို႔ လိုရင္လည္း ေျပာတဲ့။ ႏို႔မို႔ဆိုရင္ နယ္ေတြ ဘာေတြ ေရာက္သြားဦးမယ္တဲ့။ ရန္ကုန္မွာ ျပန္ရမွ တစ္ဖက္က ေဆးခန္း ဖြင့္လို႔ အဆင္ေျပမွာ။ ေဖေဖက ေဆးခန္းဖြင့္ဖို႔ ေနရာေတြ ဘာေတြေတာင္ ၾကည့္ေနၿပီ သိလား၊ ၿပီးေတာ့ ေ၀ခင္ကလည္း ဆရာ၀န္ ကေတာ္ လုပ္ခ်င္လွၿပီ ေမာင္ ရဲ႕"

ခ်စ္ေကာင္းက အျပံဳးေလ်ာ့ေလ်ာ့ႏွင့္ ေ၀ခင့္ကို ေငးၾကည့္ ေနမိေလသည္။

ေ၀ခင္၏ ပါးလ်ား တြဲအိေသာ ဘေလာက္စ္ အက်ႌ ရွားႏုေရာင္မွာ စံကား၀ါရည္ လဲ့ေနေသာ ေ၀ခင့္ အသား၀င္း၀င္းႏွင့္ အင္မတန္ လိုက္ဖက္ညီေနသည္။ သို႔ေသာ္ လည္ပင္း အဟိုက္ က်ယ္လြန္းတာေတာ့ ၾကည့္မေကာင္းလွဘူး ထင္သည္။ ခ်စ္သူ၏ သိသာ ထင္ရွားလြန္းေသာ အျပင္အဆင္ အျခယ္အသေတြကို ျမင္ရတိုင္း ၾကင္နာစဖြယ္ အားနည္းခ်က္ကို အထူး သတိရကာ က႐ုဏာပိုမိေလသည္။
အျမတ္ႏိုးဆံုး မိခင္ႏွင့္ အခ်စ္ဆံုး ေ၀ခင္၏ ပံုရိပ္မ်ားသည္ ခ်စ္ေကာင္း၏ ျမင္ကြင္းတြင္ တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္ေန၏။ ေ၀ခင့္ ကိုျမင္လွ်င္ အေမ့ကို လြမ္းသည္။ အေမ့ကို ေတြ႕ျပန္ေတာ့ ခ်စ္သူ ေ၀ခင္ကို သတိရျပန္ေလသည္။

"အလုပ္အကိုင္ အထိုင္က်ေတာ့မွပဲ ေ၀ခင့္ကို ထိုက္ထုိက္ တန္တန္ လက္ထပ္ ယူႏိုင္မွာမို႔ပါ အခ်စ္ရယ္၊ ပို႔စတင္မက်ခင္ အတြင္း..."

ေ၀ခင္က ခိုးခိုးခစ္ခစ္ သံစံု ရယ္ေလသည္။ ပို႔စတင္မက်ခင္ အတြင္း ရြာက သမ၀ါယမ ေဆးခန္းမွာ ျပန္လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးထားေၾကာင္း ဆက္ေျပာခြင့္မရလိုက္။

"မဂၤလာစရိတ္အတြက္ ေမာင္ ဘာမွမပူနဲ႔လို႔ ေျပာထားၿပီးၿပီပဲ ေမာင္ရယ္။ ေဖေဖတို႔ ေအာက္ေျခသိမ္း တာ၀န္ယူပါတယ္ ဆိုထားမွ အေရး မဟုတ္တာကို အေရး မလုပ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔၊ ခုေတာင္ ေယာကၡမႀကီးေတြက ေရႊသမက္ကို အိမ္ေပၚ တက္ေစခ်င္ လွၿပီရွင့္၊ သိရဲ႕လား"

မူေနာ့ေနာ့ ေ၀ခင့္ စကားသံေတြ နားမွ လွ်ံက်မတတ္ၾကား ေနရသည္။ ျမႇဴေခ်ာ့သေယာင္ အျပံဳးလဲ့လဲ့က ခ်စ္ေကာင္း တစ္ကိုယ္လံုးကို ရစ္ပတ္ တုတ္ေႏွာင္စ ျပဳေလသည္။

အိမ္မွာ လူႀကီးေတြ မရွိၾက။ ရိပ္သာမွာ ၀ါဆိုဦး အဓိ႒ာန္ ၀င္ၾကမည္မို႔ ေ၀ခင္ တစ္ေယာက္တည္း မေန၀ံ့ဟု ဆိုကာ ခ်စ္ေကာင္းကို ဖုန္းဆက္ ေခၚထားျခင္း ျဖစ္သည္။ မိုးတစိမ့္စိမ့္ ရြာေနေသာ ညတစ္ညမွာ လွပေသာ ခ်စ္္သူ ထံပါး၀ယ္ ခ်စ္ေကာင္းသည္ သက္ေတာ္ေစာင့္ ေက်ာက္႐ုပ္ႀကီး ျဖစ္ေနေလ၏။
မိုးသက္ေလကေလး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေ၀ွ႕လာေသာအခါ ေ၀ခင္က အိမ္တံခါးမ်ားကို လိုက္ၿပီး ပိတ္ေနေလသည္။

"ခ်မ္းစိမ့္လာတာပဲေနာ္ ေမာင္၊ ေ၀ခင့္ ေျခေထာက္ေတာင္ ထုံသလို၊ က်ဥ္သလို ျဖစ္လာတယ္"

"ဟင္... ဟုတ္လား"

ခ်စ္ေကာင္းသည္ ထိတ္ထိတ္ ပ်ာပ်ာႏွင့္ ေ၀ခင့္ေျခဖမိုး ကို လွမ္းဆုပ္မိမည္ ျပဳေသး၏။

"သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူး ေမာင္ရဲ႕။ ဒီလိုပဲ၊ မိုးေအးရင္ ေ၀ခင့္ ေျခေထာက္က ေသြးသိပ္မေလွ်ာက္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ရပ္စ္ ဘယ္ရီေလး ဘာေလး ေသာက္ေပးရတယ္"

"ဟုတ္လား ဒါျဖင့္ ေသာက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ရွိရဲ႕လား ရပ္စ္ဘယ္ရီ။

"အသင့္ ေဆာင္ထားရတယ္ ေမာင္။ ေမာင္ေကာ တစ္ခုခု ေသာက္ပါလားဟင္ အခ်မ္းေျပ၊ စေကာ့ခ်္၀ီစကီ ေသာက္မလား၊ ေ၀ခင္ စပ္ေပးမယ္ေလ၊ ဘာနဲ႔ စပ္ခ်င္သလဲ"

နားလည္လွခ်ည့္ဟု ေ၀ခင့္ကို တအံ့တၾသၾကည့္မိသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေ၀ခင့္ထံမွာ စေကာ့ခ်္၀ီစကီေတြ ဘာေတြ အဆင္သင့္ ရွိေနတာပါလဲ။

"ေမာင့္မွာ အစာအိမ္ ေရာဂါရွိတယ္ေလ၊ ေ၀ခင္ ေမ့သြားၿပီလား၊ အရက္နဲ႔ တည့္ဘူးေလကြယ္"

သို႔ျဖင့္ ေ၀ခင္ တစ္ေယာက္တည္း ရပ္စ္ဘယ္ရီ ေသာက္ျဖစ္ေလသည္။ ေျခေထာက္ကို အေၾကာင္းျပခဲ့ေသာ္လည္း ေ၀ခင္သည္ ေျခေထာက္ ေသြးေလွ်ာက္ ေစ႐ံုသာမက ႏွလံုးေသြးမ်ား ပြက္ပြက္ဆူလာေအာင္ အထိ ေသာက္ေလ၏။

၀ိုင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ကို တစိမ့္စိမ့္ ေသာက္ရင္း ေ၀ခင္က စကားေတြ တတြတ္တြတ္ ပိုေျပာလာသည္။ ေျခတစ္ဖက္ မသန္ေသာ အားနည္းခ်က္ကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ထုတ္ေဖာ္ရင္း ငိုမလို၊ ရယ္မလိုျဖစ္သည္။ မူးယစ္ေထြျပားေနေသာ အားငယ္ရွာသူ ကေလးသည္ ငိုရင္းေျပာရင္းႏွင့္ ခ်စ္ေကာင္း ရင္ခြင္ထဲသို႔ ၿပိဳဆင္းစျပဳေလ၏။
ခ်စ္ေကာင္းသည္ ေရစီးသန္ေသာ သဲေခ်ာင္းထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ ရသလို ခံစားေနရသည္။ ေျခကုပ္မျမဲခ်င္။
ရင္ခြင္ထဲက ခ်စ္သူ မ်က္ႏွာကို ငံု႔မိုးၾကည့္ရင္း အနီးကပ္ ျမင္ကြင္းသည္ ေ၀၀ါးလာ၏။ ေ၀ခင့္ မ်က္ႏွာ ေနရာမွာ ႏွမ၀မ္းကြဲ ခင္သီ မ်က္ႏွာကို ေရးေရးျမင္ရသည္။
အိမ္ေထာင္မက်မီ စည္းေက်ာ္ခဲ့သျဖင့္ တစ္ေဆြလံုး တစ္မ်ဳိးလံုး မ်က္ႏွာငယ္ခဲ့ရဖူးေသာ ခင္သီဘ၀အေၾကာင္းေတြ။
ခင္သီ့ခ်စ္သူ ပိုးထိ ကြယ္လြန္ခ်ိန္၌ ခင္သီ့ ၀မ္းၾကာတိုက္မွ သေႏၶသားသည္ သံုးလ မျပည့္တစ္ျပည့္။
ခ်စ္ေကာင္းသည္ ေရနစ္အံ့ဆဲဆဲမွ ဘြားခနဲေပၚလာသူလို အသက္ျပင္းစြာ ရွဴေနမိသည္။
လူ႔ကုသိုလ္ကံ ဆိုသည္မွာ မေရရာ။
ႏွမငယ္ ခင္သီ၏ အျဖစ္ဆိုးမ်ဳိး ခ်စ္ေသာ ေ၀ခင္ မၾကံဳေတြ႕ ေစခ်င္။

၃။
ေ၀ခင့္ထက္ ရြာကို ပိုၿပီး သံေယာဇဥ္ ႀကီးေနတာကို၊ သြားပါဟု ေ၀ခင္က စိတ္ေကာက္ေလသည္။
ဆယ္ျပည္ေထာင္ေခ်ာ့ေတာင္ မျပံဳးေလသည့္ ခ်စ္သူထံပါးမွာ အေျပအလည္ ေဆြးေႏြးခ်ိန္ မရခဲ့။

ခုေတာ့ ေဒါက္တာ ခ်စ္ေကာင္းသည္ ဇာတိေက်းရြာ သမ၀ါယမ ေဆးခန္းတြင္ ႏွစ္တစ္ပတ္လည္ ခဲ့ေပၿပီ။ စိတ္ေကာက္ တတ္ေသာ ခ်စ္သူထံမွ စာမလာ၊ သတင္းမၾကားရေသာ္လည္း ခ်စ္ေကာင္း မေၾကာင့္ၾကမိ။ စိတ္ကူးယဥ္ အေငြ႕အသက္ ကင္းစင္ၿပီျဖစ္ေသာ အရြယ္ပိုင္းေတြ ေရာက္ၾကၿပီပဲဟု ခ်စ္ေကာင္း ယူဆသည္။ ေလာက ၀န္းက်င္မွာ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း အေလွ်ာ့အတင္း ကိစၥမ်ားသာမက အျခားအျခားေသာ အေရးတႀကီး ကိစၥမ်ားစြာ ရွိေသးသည္ကို မိမိေတြ႕ၾကံဳနားလည္ မိၿပီ။ မိမိနည္းတူပင္ ေ၀ခင္လည္း ေလာက အေတြ႕အၾကံဳေတြ ျဖင့္ ထံုမႊမ္းကာ ရင့္က်က္လိမၼာရွိရွာေရာ့မည္။ ရြာကိုေရာက္မွ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ရန္ကုန္တက္ဖို႔ အခြင့္ ၾကံဳေသာေန႔တြင္ ခ်စ္ေကာင္းရင္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပည့္သိပ္လ်က္ရွိသည္။
ေ၀ခင္ႏွင့္ ေတြ႕ရမည္။
ေ၀ခင့္ကို ေခ်ာ့ရမည္။
ၿပီးေတာ့ ေ၀ခင့္ကို စည္း႐ံုးရမည္။

ခ်စ္ေကာင္းတို႔ရြာမွာ ၿမိဳ႕ႏွင့္ ၁၀ မိုင္ေက်ာ္ကြာေသာ ႐ိုးမ ေတာင္ေျခတြင္ရွိကာ အစစအရာရာ လူေနမႈအဆင့္ နိမ့္ပါး လွသည္။ တြဲဖက္ အထကမွာလည္း ဆရာ မလံုေလာက္၍ အခက္အခဲ ၾကံဳေနရသည္မွာ ၾကာၿပီ။ သည့္အတြက္ ေ၀ခင့္ကို အားထားသည္။ ေ၀ခင္ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီး ဇနီးေမာင္ႏွံ စိတ္တူ၊ ကိုယ္တူ ဇာတိေျမအက်ဳိး သယ္ပိုးၾကမည္။ ခ်စ္ေကာင္း၏ စိတ္ကူးထဲမွာ က်က္သေရ ရွိလွေသာအနာဂတ္ကို လင္းလင္း ျပက္ျပက္ျမင္ရေလ၏။
ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို ေျခခ်မိသည္ႏွင့္ ေ၀ခင့္ မ်က္ႏွာကို အရင္ဆံုး ျမင္ရခ်င္သည္။

ေရႊဘံုသာလမ္းရွိ ေဖာက္သည္ ေဆးဆိုင္တြင္ ေက်းရြာ ေဆးအတြက္ လိုအပ္ေသာ ေဆး၀ါးမ်ား ၀ယ္ေနဆဲမွာပင္ စိတ္က ေ၀ခင့္ဆီ ေရာက္ႏွင့္သည္။ တာ၀န္ဖိစီးျခင္းျဖင့္ မြန္းက်ပ္ေနေသာ ခ်စ္ေကာင္းအဖို႔ ေဆးဆိုင္မွ အထြက္တြင္ ဒီတစ္ခါေလာက္ စိတ္လက္ ၾကည္လင္ ေပါ့ပါးစြာ ခံစားရတာမ်ဳိး မရွိခဲ့ဖူးဘူး ထင္ရေလသည္။ ေ၀ခင္ႏွင့္ေတြ႕ရေတာ့မည္။
ေညာင္မုတ္ဆိတ္ပင္ရိပ္မွာ ရပ္ရင္း တကၠစီေစာင့္ရေသာ ကာလမ်ား ရွည္လ်ားလွခ်ည့္ဟု စကၠန္႔ႏွင့္ အမွ် ခံစားေနရသည္။
ယာဥ္ေၾကာအတိုင္း စီးေမ်ာလာေသာ ဒတ္ဆန္း အနီတစ္စီးကိုျမင္ေသာ္ အေ၀းကပင္ လက္ျပတားမိသည္။ နီးလာ၍ အေသအခ်ာၾကည့္မွ ယာယီ နံပါတ္ျပားတပ္ အမိုးပင္ မတင္ရ ေသးပါကလား။ ခ်စ္ေကာင္း ရင္ထဲမွာ တစ္၀က္ေက်ာ္မွ် အားေလ်ာ့သြားေလသည္။

"ေဟ့ေကာင္ႀကီး ခ်စ္ေကာင္း ဘယ္တုန္းက ရန္ကုန္ ေရာက္ေနလဲ၊ ဘယ္လဲ ခု"

"အာ... ၾကည့္စမ္း ေခြးေကာင္ ေအာင္ျပည့္စံု"

ႏႈတ္ခမ္းေမြး ရိွန္းရိွန္း၊ ပါးၿမိဳင္းေမြး စိမ္းစိမ္းႏွင့္ အသြင္ အျပင္၊ အဆင္အယင္ေတြ ထူးျခား ေျပာင္းလဲေနေသာ ေအာင္ျပည့္စံု၏ ငယ္႐ုပ္ကုိ မနည္း ဖမ္းယူရသည္။

"လာ... တက္ေလကြာ။ အေတာ္ပဲ မင္းနဲ႔ေတြ႕တာ၊ ငါ့ ၀က္ဒင္ရီဆက္ပ္ရွင္ သန္ဘက္ခါ ရွိတယ္၊ ကရ၀ိက္မွာ၊ မင္း လာရမယ္။ ငါ့ကြာ မင္း နယ္ေရာက္ေနတယ္လို႔ ေ၀ခင္က ေျပာလို႔ ဖိတ္စာေတာင္ မပို႔ျဖစ္ဘူး"

တံခါး အသင့္ ဖြင့္ေပးထားေသာ ကားတြင္းသို႔ ႐ုတ္ျခည္း မ၀င္ျဖစ္။ အရာရာကို ခ်ိန္ဆၿပီးမွ လုပ္ခ်င္ေသာ ခ်စ္ေကာင္း၏ ၀သီအတိုင္း အခုလည္း ေ၀ခင့္အတြက္ ငဲ့ကြက္ စဥ္းစားေနမိသည္။ သည္ေကာင္ ေ၀ခင္နဲ႔ေတာ့ ေတြ႕တတ္သားပဲ။ ခု ေ၀ခင့္ဆီ သြားမယ္ ဆိုတာ သည္ေကာင့္ကို အသိေပးလို႔ သင့္ေလ်ာ္ပါ့မလားဟု ေ၀ခြဲမရ။ မိမိႏွင့္ ေ၀ခင္တို႔ ဆက္ဆံေရးကို လက္မထပ္မီ ဘယ္သူ႔မွ အသိမေပးလိုတာေတာ့ အမွန္ပင္။ ကံၾကမၼာ ဆိုသည္မွာ တြက္ဆ၍ရႏိုင္ေကာင္းသည္မဟုတ္။ မေတြးေကာင္း၊ ေတြးေကာင္း ႏွမငယ္ ခင္သီလိုအျဖစ္ဆိုးမ်ဳိး ၾကံဳရမည္ဆိုလ်င္ မိမိအတြက္ ခ်စ္သူ မနစ္နာေစခ်င္။

သို႔ေသာ္ တစ္ဖက္က ေတြးျပန္ေတာ့ ကားၾကံဳဆိုသည္မွာ ရခဲပါဘိျခင္း။ ခဲခဲယဥ္းယဥ္း တစ္စီး တစ္ေလကို စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ေစာင့္ဦးေတာ့ ၾကာမည္။ ခ်စ္သူကို ျမင္လို၊ ၾကားလိုလွၿပီျဖစ္ေသာ ခ်စ္ေကာင္းအဖို႔ အခ်ိန္တိုင္းသည္ စကၠန္႔ႏွင့္ အမွ် အဖိုးတန္လ်က္ရွိ၏။ ရွဥ့္လည္းေလွ်ာက္သာ ပ်ားလည္း စြဲသာေသာ နည္းဗ်ဴဟာကို တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ သံုးစြဲမည္ျပင္သည္။

"မင္း ေ၀ခင္နဲ႔ေတြ႕ေသးတာကိုး။ ေအးကြာ၊ ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ ေ၀ခင့္ဆီ ၀င္ဦးမွပဲ၊ အားေတာ့ နာတယ္ သူငယ္ခ်င္းရာ သတို႔သားေလာင္းႀကီး ကိစၥ၀ိစၥေတြ ႐ႈပ္ေနတုန္းကို လမ္းၾကံဳရင္ ေက်ာက္ကုန္းဘက္ လွည့္ပို႔ခ့ဲစမ္းပါဦး"

ပခံုးတစ္ဖက္တြန္႔ကာ ရႊီခနဲ ေလခြၽန္ရင္း ျပံဳးၿဖီးၿဖီး လုပ္ျပေနေသာ ေအာင္ျပည့္စံုကိုၾကည့္ၿပီး ခ်စ္ေကာင္း စိတ္မလံု။ သည္ေကာင္ ရိပ္မိေနၿပီလား။

"ကဲ... တက္ပါ ခ်စ္ေကာင္းရာ၊ လမ္းၾကံဳသမွ သိပ္ၾကံဳေပါ့။ အခု ငါလည္း ေ၀ခင့္ဆီ သြားမွာ၊ ေဟာဒါ သြားပို႔ဖို႔"

ဘာလဲဟင္ဟု သိခ်င္ေဇာျဖင့္ ေအာင္ျပည့္စံု နံေဘးက ကူရွင္ေပၚတြင္ ခ်ထားေသာ စကၠဴဘူးကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ေအာင္ျပည့္စံုက စကၠဴဘူးကို ဖြင့္ေလသည္။

"ဖိနပ္ကြာ၊ ေဟာဒီ ခဲပြင့္ အနီေပၚ ထိုးထားတဲ့ ေရႊၾကည္မွ်င္ေလးေတြ ေတြ႕လား။ အဲဒါေလးေတြ ျပဳတ္ထြက္ကုန္လို႔ ဒီမွာ အသစ္ျပန္လာထိုးတာ၊ မနီလာခ်ဳပ္ အင္မတန္ ခိုင္တဲ့ ဖိနပ္ကြာ၊ ငါယူလာတုန္းက အေကာင္း၊ ေ၀ခင့္ လက္ထဲ ေရာက္မွ ရက္ပိုင္းအတြင္း ဘယ္လိုက ဘယ္လို ထိမိခိုက္မိတယ္ မဆိုႏိုင္ဘူး"

ေၾသာ္... ေ၀ခင့္ႏွယ္ ရွာရွာေဖြေဖြ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းကိုမွ ဖိနပ္ ျပင္ခိုင္းရက္ပေလဟု ကိုယ့္ ေရႊမင္းသမီးကို ကိုယ္ေအာခ် ခ်င္သည္။ ေ၀ခင့္ ဖိနပ္ဆို၍ စိတ္၀င္ တစား ေကာက္ကိုင္ၾကည့္မိသည္။

"ဟ... ခံုက တစ္ဖက္ နိမ့္ျမင့္ပါလား၊ ဒါ... အရန္လိုက္ ဟုတ္ရဲ႕လား"

"ဟုတ္တယ္ေလကြာ၊ မင္းကလည္း ေ၀ခင့္ အတြက္ပါဆို မွ၊ ဒါ စပါယ္ရွယ္ ေအာ္ဒါမိတ္ဒ္ ေမာင္"

ေၾသာ္...ေၾသာ္ ဟု ႐ုတ္ျခည္း နားလည္လုိက္ကာ အနီ အျဖဴႏွင့္ ေရႊခ်ည္ႏြယ္ခက္မ်ား လိမ္ယွက္ေဖာင္းႂကြေနေသာ ဖိနပ္သိုင္းႀကိဳးမ်ားကို မထိရက္ ထိရက္ ကိုင္ၾကည့္ရသည္။

"ဒီဖိနပ္နဲ႔ဆို ေ၀ခင္ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ အဆင္ေျပတယ္ေလ။ ေျခတစ္ဖက္ နိမ့္နင္းနိမ့္နင္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ တို႔အခ်င္းခ်င္း အတြက္က အေၾကာင္း မဟုတ္ေပမယ့္ ေျခတစ္ဖက္ ဆာေနတဲ့ အျဖစ္က မဂၤလာပြဲ ထြက္မယ့္ သတို႔သမီး အေနနဲ႔ေတာ့ ေအာက္တာေပါ့ကြာ၊ ဒါေၾကာင့္..."

ေၾသာ္ ဟူေသာ အသံတိမ္တိမ္ကို ခြန္အားမဲ့စြာ အာေမဍိတ္ ျပဳမိိေလ၏။ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာ ထိခိုက္ လြင့္စင္သြားေသာ စိတ္၀ိညာဥ္ကို တစ္စစီ ေကာက္ယူ စုစည္းမိဖို႔ တစ္မုဟုတ္ခ်င္း ႀကိဳးစားရ၏။ ေအာင္ျပည့္စံုေရွ႕မွာ ဣေႁႏၵမပ်က္ခ်င္။

"ကဲ... ဒါဆို မင္းသြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္း၊ မင္းကိစၥက လမ္းမွာ ၾကန္႔ၾကာလို႔ မျဖစ္ဘူး၊ အစကေတာ့ ေ၀ခင့္ အိမ္သြားရင္း လမ္းမွာ ၀င္စရာ တစ္ေနရာ၊ ႏွစ္ေနရာကို မင့္ပါ ေခ်ာဆြဲသြားမလုိ႔၊ အဲဒီ ၀င္စရာ ကေလးေတြနဲ႔ ငါက ၾကာဦးမွာ"

တုန္ခ်င္ေသာ အသံကို အႏိုင္ႏိုင္ထိန္း၍ ေျပာရသည္။ ကိုယ္တစ္ပိုင္း ငံု႔ထားသည္ကို ျပန္မတ္လိုက္ၿပီး တံခါးကို ခပ္သာသာ ျပန္ပိတ္ေပးလိုက္သည္။
မင့္ ရီဆက္ပ္ရွင္ကို လာခဲ့ပါ့မယ္ကြာဟု အမွတ္မထင္ ကတိေပးမိၿပီးမွ ကတိေတာ့ ပ်က္မွာပဲဟု ေနာင္တရျပန္ေလသည္။ အမွားမ်ားေသာ ပုထုဇဥ္ပီပီ ေနာင္တ၀န္ကို တနင့္ တပိုး ထမ္းပိုးရေတာ့မည္ထင္၏။

"၈ နာရီက ၁၁ နာရီအတြင္းေနာ္ ေဟ့ေကာင္၊ ေရႊ၀ါခန္းမမွာ၊ မင္း လာျဖစ္ေအာင္ လာပါကြာ"

ေအာင္ပြဲခံသူ၏ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားသည္ ဒတ္ဆန္းကား ေပၚမွ လြင့္က်က်န္ရစ္ေလ၏။
အေရးနိမ့္သူ၏ အပါးမွာ အမဂၤလာ အတိတ္တို႔ နိမိတ္ျပတတ္ေလသလား။

ေညာင္မုတ္ဆိတ္ပင္ ေအာက္မွာ ထီးတည္း ရပ္ေနခိုက္ ေခါင္းေပၚမွာ က်ီးတစ္အုပ္ ၿပိဳဆင္းေလသည္။ ေခ်ာက္ခ်ားစြာ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာသည္ မသိေသာ ဇီးကြက္ငယ္ကေလး တစ္ေကာင္ကို က်ီးတို႔ ၀ိုင္း၀န္း ထိုးဆိတ္ ရန္မူေနၾကျခင္းပါကလား။
ခ်စ္ေကာင္းက ေညာင္မုတ္ဆိတ္ပင္ ေအာက္မွ ေရွာင္ထြက္ လိုက္ရင္း ကိုယ့္အျဖစ္ကလည္း သင္းကြဲဇီးကြက္ငယ္ ကေလးလိုပါပဲဟု အားေလ်ာ့ အားငယ္ ေတြးမိသည္။ က်ီးတို႔ အလယ္မွာ မ်က္စိသူငယ္ လမ္းမွား ေရာက္ခဲ့မိၿပီပင္။

သို႔ေသာ္ ေလာကမွာ က်ီးတို႔ခ်ည္း လႊမ္းမိုးသည္မဟုတ္ ဟု အားတင္းဆဲ။ ခ်စ္ေကာင္း၏ ဦးေခါင္း အေမာ့တြင္ ျမင္ကြင္းသည္ ဆူညံ မာန္ထေနေသာ က်ီးမည္းတို႔ အရိပ္ျဖင့္ ပိန္းပိတ္လ်က္ရွိေလ၏။

(ေ႐ႊအျမဳေတ မွ ကူးယူေဖၚျပသည္။ ဤစာမူအား ေ႐ႊအျမဳေတ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ အသံုးမျပဳရ)

ကိုေက်ာ္ေအာင္လြင္ (VOA) ႏွင့္ အေဖ့အေၾကာင္း အမွတ္တရ ခဏတာ

အေဖ ဆံုးသြားတာသိသိခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္ကို VOA က မိတ္ေဆြေတြဖံုးလွမ္းဆက္ၿပီးဝမ္းနည္းေၾကာင္းေျပာလာက်ပါတယ္

ဒါနဲ႔ ကိုေက်ာ္ေအာင္လြင္ ကခင္ဗ်ားတစ္ခုခု ေျပာခ်င္သလား ဆိုေတာ့ ခဏေတာ့ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္

အေဖ့ အေၾကာင္းေျပာစရာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ ဒါေပမယ့္ စိတ္ညစ္ေနေတာ့ သိပ္ အခ်ိန္လဲမရတာနဲ႔ ေသခ်ာမေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး

ဒီအသံဖိုင္ေလးေတာင္ ရၿပီးထဲက ခုမွတင္ျဖစ္တယ္ေလ

ကၽြန္ေတာ့္ကို အားေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ျပည္တြင္းျပည္ပက အႏုပညာေလာကသားေတြ ကၽြန္ေတာ့္ ပုရိသာတ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့ရဲ့ကိုယ္စား ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္ဗ်ာ

မ်ိဳးခ်စ္

ယေန႔ ျမန္မာ့ေရးရာ သတင္းမ်ား Dec,28th,2008

သတင္းမ်ားကို ကိုကိုမွ အခ်ိန္ႏွင့္ တေျပးညီ တင္ဆက္ေပးေနပါသည္

( 1 )ဆူနာမီ ၄ ႏွစ္ျပည့္ အခမ္းအနား ထိုင္းေတာင္ပိုင္းတြင္ က်င္းပ

( 2 )Japan's action changes Asia's image

( 3 )Stand up and be counted on Burma

( 4 )လႈိင္သာယာ စက္မႈဇုန္တြင္ အလုပ္အမားေထာင္ခ်ီ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္

( 5 )Families to re-enact wartime great escape from Hong Kong

( 6 )Burma Celebrates Independence Day story

( 7 )Cyclone Nargis hits Burma, 2 May

( 8 )ေငြမ်က္နာေၾကာင့္ တရားလိုက တရားခံျဖစ္

( 9 )ေမာင္ေတာတြင္ ရခိုင္ အမ်ိဳးသား တဦး အသတ္ခံရျပန္ျပီ

လမ္းမေပၚက ဇရာအိုမ်ား

ေအာင္သက္၀ိုင္း

ရန္ကုန္ျမိဳ႕၏ တရုတ္တန္းဟု အမ်ားက သတ္မွတ္ ေခၚဆိုၾကသည့္ လသာျမိဳ႕နယ္ မဟာဗႏၶဳလ ကားလမ္းမၾကီး ေဘးတေလွ်ာက္တြင္ ညေနခင္းအခ်ိန္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေၾကးအိုး ဆီခ်က္ ေခါက္ဆြဲဆိုင္မ်ား၊လမ္းေဘး မုန္႔ဆိုင္ မ်ား၊ အထည္ဆုိင္ေလးမ်ား၊ ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာေစ်းသည္မ်ား၊ လာေရာက္စားေသာက္ၾကသူမ်ားႏွင့္ ေစ်း၀ယ္ သူ မ်ားျပည့္ႏွက္ေနသည္။ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနသည့္လူအုပ္ထဲတြင္ ေရႊေပါကၠံျမိဳ႕နယ္ ဆင္ဖုံေက်းရြာမွအသက္၇၈ ႏွစ္အရြယ္ ေဒၚအုန္းျမင့္ ဆိုသည့္အမယ္အိုၾကီး တဦးလည္းအပါအ၀င္ျဖစ္ျပီး သူမသည္ တုန္တုန္ယင္ယင္ႏွင့္ တလွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္လွမ္း ေနသည္။ အမယ္အိုသည္ညစ္ေထးစုတ္ျပတ္ေနသည့္ အ၀တ္အစားကို၀တ္ဆင္ထားျပီး ေသးေကြးၾကဳံလွီလွေသာ သူမ၏ကုိယ္ခႏၶာမွာ လူအမ်ားၾကားတြင္ တေရြ႕ေရြ႕ ေရြ႕လ်ားေနသည္။( ဆက္ဖတ္ရန္ ) သူမ၏လက္တဘက္တြင္ကား ေသးငယ္ လွသည့္ ႏွီးဖာစုတ္ေလးတခုကို ကိုင္ရင္းႏႈတ္ကလည္း တစုံတခုကို တတြတ္တြတ္ရြတ္ဆိုလ်က္ရွိသည္။ အမယ္အို၏ႏႈတ္ခမ္းဆီက တိုးတိုးသဲ့သဲ့ တုန္ရီစြာထြက္ေပၚလာသည့္အသံမွာ"သားေလးတို႔ သမီးေလးတို႔ရယ္ ထမင္းဖိုးေလး၊ ဟင္းဖိုးေလးမ်ား သနားပါ"ဆိုသည့္အသံပင္။ သူမ၏ ႏွီးဖာစုတ္ေလးထဲတြင္ ေဟာင္းႏြမ္း စုတ္ ျပတ္ေနသည့္ ၁၀ တန္၊၂၀ တန္ ႏွင့္ ၅၀ က်ပ္တန္ေငြအေၾကြ စကၠဴေလးမ်ားက ဖရိုဖရဲ။ "အဘြားေနတဲ့အိမ္ကေလးက ေလေတြတုိက္တုန္းက ျပဳိသြားတယ္၊ အဘြားကတေကာင္ၾကြက္၊ အရင္တုန္း က ေစ်းေရာင္းတယ္၊ အသက္ၾကီးလာေတာ့ ေစ်းမေရာင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ေလတုိက္လို႔ျပဳိသြားတဲ့အိမ္က ျပန္မေဆာက္ ႏုိင္ေတာ့ သူမ်ားအိမ္မွာ ကပ္ေနရတယ္"ဟု အမယ္အိုကေလသံေအးေအးႏွင့္ရွင္းျပသည္။

၂၀၀၈ ခုနစ္ေမလဆန္းပိုင္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္၀င္ေရာက္တုိက္ခတ္သည့္ နာဂစ္မုန္တုိင္းေၾကာင့္ေနအိမ္ပ်က္စီး သြားျပီး ကယ္ကူသူမဲ့မုန္တုိင္းသင့္ဒုကၡသည္တဦးျဖစ္ေနရေသာ ေဒၚအုန္းျမင့္မွာေဆြမ်ဳိးအေထာက္အပံ့မရွိ ခိုကိုးရာမဲ့ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရသည့္ သက္ၾကီးရြယ္အို အမယ္အိုၾကီးတဦး ဆိုလ်ွင္လည္းမမွားႏုိင္ေပ။ ေဒၚအုန္းျမင့္ကဲ့သို႔ ကယ္သူမရွိ ခိုကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနသည့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုအေျမာက္အျမား ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္၏ လမ္းမၾကီးမ်ားေပၚတြင္သာမကတျခားျမိဳ႕ျပေဒသၾကီးမ်ားတြင္လည္း အေရအတြက္မ်ားစြာျဖင့္ ရွိလာပါသည္။

 ျမန္မာ့ရုိးရာထုံးတမ္းစဥ္လာအရ မိဘဘိုးဘြားမ်ား အိုမင္းမစြမ္း အသက္အရြယ္ၾကီးရင့္လာေသာအခါ သားသမီး ေျမးျမစ္မ်ားကျပန္လည္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၾကေလ့ရွိျပီး သားသမီးေဆြမ်ဳိးအေထာက္အပံ့မရွိခဲ့ပါက ရပ္ရြာလူ႔ အဖြဲ႕ အစည္းက အဘိုးအဘြားႏွင့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားကိုစား၀တ္ေနေရးလိုေလေသးမရွိ ေထာက္ပံ့ ကူညီၾကေလ့ ရွိျခင္းသည္ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေသာျမန္မာ့ဓေလ့စရုိက္အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတည္တံ့ေနလာခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ စီးပြာေရးၾကပ္တည္းျပီး အလုပ္အကုိင္ရွားပါးကာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ၾကဳံရာက်ပန္း ရုန္းကန္ လုပ္ကုိင္ စားေသာက္ရသည့္ စစ္အစိုးရလက္ထက္တြင္မူ ထုိယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေသာ ျမန္မာ့ဓေလ့မ်ားကြယ္ေပ်ာက္ ကာ သက္ၾကီးရြယ္အိုဘိုးဘြားမ်ားမွာလည္း ေထာက္ပံ့ေကၽြးေမြးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မည့္သူမရွိၾကဳံရာက်ပန္း အလုပ္ ၾကမ္းမ်ား လုပ္ကုိင္စားေသာက္ရင္း လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ေလလြင့္ေတာင္းရမ္းစား ေသာက္ရသည့္ အေျခ အေနသိို႔ ဆိုက္ေရာက္သြားေတာ့သည္။

ပူျပင္းလွသည့္ ေန႔လယ္အခ်ိန္ ရန္ကုန္ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေျပးကား၀င္းအတြင္းရွိ ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚတြင္ သက္ၾကီးရြယ္အို ဘိုးဘြားစုံတြဲတတြဲ အမိုးအကာမရွိငုတ္တုတ္ထုိင္ေနသည္။ အမယ္အုိႏွင့္ အဘိုးအိုမွာ အပူရွိန္ေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းေနသည့္အျပင္ သူတို႔၏အရုိးေပၚအေရတင္ ပုံစံက ဇရာေၾကာင့္ ပိန္လွီျခင္းထက္ အာဟာရမျပည့္၀ျခင္းေၾကာင့္ ပိန္လွီေနသည့္ပုံစံေပါက္ေနသည္။ သူတို႔၏အေရွ႕တြင္ အညဳိေရာင္ ေယာဂီ အ၀တ္ေခါက္ေလး တခုရွိေနျပီးအဆိုပါအ၀တ္ေခါက္ပုံေလးေပၚတြင္ ေငြစကၠဴေလးမ်ားက တြန္႔ေၾကလိမ္ေခါက္စြာရွိေနသည္။ အမယ္အိုႏွင့္ အဘိုးအုိကား ေဒၚအုန္းျမင့္ကဲ့သို႔ပင္ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရသူမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ "အေမတို႔မွာသား ၂ ေယာက္ရွိတယ္၊ ၂ ေယာက္စလုံး ဆုံးသြားျပီ၊ သားအငယ္က စစ္သား၊ ၈၈ မတုိင္မီ အသက္ ၂၀ အရြယ္ မုိင္းဆတ္မွာ တုိက္ပြဲက်တယ္။ သားအၾကီးကလည္း စက္ရုံ၀န္ထမ္း စက္ညပ္ျပီး ဆုံးတယ္"ဟု ေဒၚျမစိန္ ဆိုသည့္ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္အရြယ္ အမယ္အိုကေျပာသည္။ ေဒၚျမစိန္၏ခင္ပြန္းျဖစ္သူ အဘိုးအိုမွာ ေလသင္တုန္းျဖတ္မႈေၾကာင့္ ကိုယ္ခႏၶာလႈပ္ရွားမႈေႏွးေကြးေနျပီး စကား လည္း မေျပာႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း အမယ္အိုက ရွင္းျပသည္။ "ေဆြမ်ဳိးေတြရွိေပမယ့္ ကိုယ္လိုသူလို မရွိဆင္းရဲသားဆိုေတာ့ တေယာက္ကုိတေယာက္မကူညီႏုိင္ၾကဘူး၊ ေနတာက အင္းစိန္မွာ"ဟု ေဒၚျမစိန္ကသူတို႔၏ဘ၀အေၾကာင္း ခပ္တုိတိုေျပာျပသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏လမ္းမၾကီးမ်ားေပၚတြင္ ေရာက္ရွိ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရသည့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားတြင္ မ်က္စိကြယ္ေနသူမ်ား၊ ေလျဖတ္ေနသူမ်ားႏွင့္ က်န္းမာေရးမေကာင္းေသာ အဘိုးအို၊ အဘြားအိုမ်ားပါ၀င္ျပီး ဘ၀၏ေနာက္ဆုံး ေန၀င္ခ်ိန္မ်ားကိုလမ္းမ်ားေပၚတြင္ ပင္ပန္းခက္ခဲစြာ ျဖတ္သန္းေနရေၾကာင္း ျပည္တြင္း လူမႈေရးဆိုင္ရာNGO တခုမွ နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာတဦးကေျပာသည္။ "လမ္းမေတြမွာ အလွဴခံလွည့္လည္ေနတဲ့ ဂီလာနသက္ၾကီးရြယ္အို အဘိုးအဘြားေတြ မ်ားလာတာကို သတိ ထား မိတယ္၊ သိရသေလာက္ အမ်ားစုကေတာ့ စီးပြားေရးမေျပလည္လို႔ဒီလိုျဖစ္လာၾကတာ၊ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ သားသမီး ရွိပင္ေသာ္ျငား စီးပြားေရးက လုံး၀အဆင္မေျပေတာ့ မိဘကိုေတာင္ မေကၽြးေမြးႏုိင္ဘူး၊ အဲဒီေတာ့ သက္ၾကီး ရြယ္အုိေတြလည္း လမ္းေပၚေရာက္လာၾကရတယ္" ဟု အဆိုပါစာေရးဆရာကဆိုသည္။

စစ္အစိုးရလူမႈ၀န္ထမ္းကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး၀န္ၾကီးဌာန စာရင္းဇယားမ်ားအရ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အသက္ ၆၀ ႏွင့္အထက္ ဘိုးဘြားဦးေရ ၄.၇ သန္းရွိေၾကာင္းသိရသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ လမ္းမမ်ားတြင္ေတာင္းရမ္း စားေသာက္ေနရသည့္ ခိုကိုးရာမဲ့သက္ၾကီးရြယ္အုိမ်ား၊ ဆင္းရဲမႈေၾကာင့္ ၾကဳံရာက်ပန္းလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရေသာ ဇရာအရြယ္ ဘိုးဘြားမ်ား ေသာင္းဂဏန္းမ်ားစြာရွိႏုိင္ေၾကာင္းလည္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕ခံမ်ား၏အဆိုအရ သိရွိရသည္။ "ေစ်းေတြမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေရာင္းတဲ့ အဘြားအုိေတြ၊ အမႈိက္သိမ္းတဲ့ အဘြားၾကီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိလာတယ္၊ လမ္းေတြေပၚမွာ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုးေရာင္းေနတဲ့ ေစ်းသည္ အဘြားအိုေတြ ေနရာေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႕လာရတယ္" ဟု ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ဂ်ာနယ္သတင္းေထာက္ တဦးကေျပာၾကားသည္။

လမ္းမေပၚေရာက္သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားႏွင့္ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရေသာ ဇရာ အရြယ္အို ႏုိင္ငံသားမ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရန္ တာ၀န္အျပည့္အ၀ရွိသူမွာ အုုပ္ခ်ဴပ္သူအစိုးရပင္ ျဖစ္လင့္ကစား လက္ရွိျမန္မာႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္ေနေသာ စစ္အစိုးရမွာ ထုိတာ၀န္မ်ားကို ပ်က္ကြက္ေနေၾကာင္း ရန္ကုန္မွ ၀ါရင့္သတင္းစာဆရာၾကီးတဦးက ေျပာသည္။ "သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြဆိုတာ Senior Citizen ေတြပဲ၊ ဒီ လူေတြကိုျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ တာ၀န္အရွိဆုံးသူဟာ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဴပ္တဲ့ အစိုးရပဲ၊ Senior Citizen ေတြ လမ္းေပၚေရာက္ကုန္တယ္၊ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ကုန္ဆုံးရတယ္ဆိုရင္ တာ၀န္အရွိဆုံးသူက အစိုးရပဲ"ဟု အဆုိပါသတင္းစာဆရာကေျပာသည္။ စစ္အစုိးရအေနျဖင့္ သာမန္အရပ္သား သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားကိုျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈ မေပးႏုိင္ရုံမက အစုိးရ၀န္ထမ္း အျငိမ္းစားသက္ၾကီးရြယ္အုိမ်ား၏ေနာက္ဆုံးဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္မ်ားကိုပင္ အာမခံခ်က္ မေပးႏုိင္ဘဲ ခက္ခဲပင္ပန္း ဆင္းရဲစြာကုန္ဆုံးေစသည့္အေျခအေနတြင္ ရွိေၾကာင္း အျငိမ္းစား၀န္ထမ္းမ်ား ကေျပာသည္။

"အဘက စက္မႈ ၁ အထည္အလိပ္စက္ရုံမွာလုပ္ခဲ့တာ၊ ၁၉၉၂ ခုနစ္မွာေဆးလက္မွတ္နဲ႔ အျငိမ္းစားယူတယ္၊ အဘအခု တလကို ပင္စင္လစာ တလ ၇၆၈ က်ပ္ရတယ္"ဟု လႈိင္သာယာစက္မႈဇုန္ရွိ စက္ရုံတခုတြင္ ညေစာင့္ လုံျခဳံေရး၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္အရြယ္ အဘိုးအိုတဦးကေျပာျပသည္။ တပ္မေတာ္ေလတြင္ အရာခံဗိုလ္အဆင့္ထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ အသက္ ၆၃ ႏွစ္အရြယ္ အျငိမ္းစားအရာရွိ တဦးကလည္း သာမန္ေအာက္ေျခအဆင့္ အစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ား သက္ျပည့္အျငိမ္းစားယူရေသာအခါ စား၀တ္ ေနေရးအလြန္ၾကပ္တည္းျပီး ေအးခ်မ္းစြာအနားမယူႏုိင္ဘဲ ရရာအလုပ္လုပ္ကိုင္ရေလ့ရွိေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ "ေအာက္ေျခအစိုးရ၀န္ထမ္းေတြက တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်ိန္တုန္းကလည္း စား၀တ္ေနေရး အရမ္းၾကပ္တည္း ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၀န္ထမ္းျဖစ္ေနတုန္းကေတာ့လိုတဲ့ေငြ ဟိုကလွည့္၊ ဒီကလွည့္နဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ဖန္တီး လို႔ရေသးတယ္၊ အျငိမ္းစားယူတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ေငြ၀င္ေပါက္မရွိေတာ့ မျဖစ္မေန အလုပ္ထြက္လုပ္ကိုလုပ္ရ တယ္"ဟုအဆိုပါ အျငိမ္းစားအရာရွိကေျပာသည္။ တပ္မေတာ္တြင္ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ နီးပါးတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ျပီး အရာခံဗိုလ္ျဖစ္ခဲ့သည့္ တိုင္ေအာင္ အျငိမ္းစားယူ ေသာအခါ ပင္စင္လစာ တလ ၇၀၀၀ က်ပ္ သာရရွိေၾကာင္း ၄င္းကဆိုပါသည္။ "တလ ၇၀၀၀ ဘယ္လိုမွမေလာက္ဘူး၊ ၇၀၀၀ ဆိုတဲ့ ေငြက ဒီေခတ္မွာ ဘာဆိုဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ဘူး" ဟု ထိုတပ္မေတာ္အျငိမ္းစားအရာရွိက ညည္းတြားသည္။ စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ သာမန္အရပ္သားသက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားႏွင့္ အစိုးရ၀န္ထမ္း အျငိမ္းစားဇရာအရြယ္ေရာက္ အဘိုးအဘြားမ်ားကိုအမွန္တကယ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရန္ ပ်က္ကြက္ေနေသာ္ျငား အဘိုးအဘြားမ်ား အေရး ေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း ႏႈတ္ကတိေပး ဟန္လုပ္ေျပာၾကားမႈ ရွိေနပါသည္။ လူမႈ၀န္ထမ္း ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး၀န္ၾကီးဌာန ဒုတိယညႊန္ၾကားေရးမႈးခ်ဴပ္ ဦးေအာင္ထြန္းခိုင္က ျမန္မာတႏုိင္ငံလုံးရွိ အဘိုးအဘြားမ်ားကို အိမ္တုိင္ရာေရာက္ျပဳစုေရွာက္ျပီး ကူညီ မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိသို႔ကူညီျခင္းကို ကုလသမဂၢႏွင့္အတူ ေရရွည္စီမံကိန္းေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကတိေပးေျပာၾကားသည္။

"ဘိုးဘြားေတြထဲမွာ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ၊ အထီးက်န္တဲ့သူေတြ၊ ၀င္ေငြပုံမွန္မရွိတဲ့သူေတြ စတဲ့သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ ကို အဓိကဦးစားေပးအေနနဲ႔ ကူညီေစာင့္ေရွာက္သြားမွာျဖစ္တယ္"ဟု ဦးေအာင္ထြန္းခိုင္က ျပည္တြင္းအပတ္စဥ္ ထုတ္ ဂ်ာနယ္တခုတြင္ေျပာၾကားသည္။ အစိုးရ၏ပ်က္ကြက္ေနေသာ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ျမန္မာျပည္သူလူထု တရပ္လုံးအေနႏွင့္ တာ၀န္ယူပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေျဖရွင္းရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္တြင္းသတင္းေထာက္ တဦးက သုံးသပ္သည္။ "တာ၀န္အရွိဆုံးအစိုးရေတာင္ ဘာမွမလုပ္ဘူး၊ က်ဴပ္တို႔ျပည္သူက ဘာအေရးစုိက္စရာလိုသလဲဆိုျပီး အဘိုး အဘြား ေတြကို ပစ္ထားလိုက္မယ္ဆုိရင္ ဒီဘိုးဘြားေတြရဲ႕ဘ၀ဆည္းဆာခ်ိန္ေတြက လမ္းေတြေပၚမွာျဖစ္သလို ကုန္ဆုံးသြားမွာပါ၊ ျပည္သူတဦးခ်င္းစီကအစ အားလုံး၀ုိင္း လုပ္ၾကဖို႔အေရးၾကီးတယ္"ဟု ထုိသတင္းသမားက ေျပာဆိုသည္။

ျပည္တြင္းNGO တခုမွ စာေရးဆရာမတဦးကမူ ျပည္သူမ်ားအခ်င္းခ်င္းစုေပါင္းစနစ္ျဖင့္ တႏုိင္တပိုင္ ဘိုးဘြား ရိပ္သာေလးမ်ား ထူေထာင္သင့္ေၾကာင္း အၾကံျပဳသည္။ "တတ္ႏုိ္င္သေလာက္ ရွိတဲ့အင္အားေလးနဲ႔ ၀ုိင္းလုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘိုးဘြားေတြအတြက္ အမ်ားၾကီးေကာင္း လာမယ္"ဟု ၄င္းကေျပာသည္။ စစ္အစိုးရ လူမႈ၀န္ထမ္း၀န္ၾကီးဌာန ဒုတိယညႊန္ၾကားေရးမႈးခ်ဴပ္ ဦးေအာင္ထြန္းခိုင္၏အဆိုအရ ျမန္မာ တႏိုင္ငံလုံးတြင္ ဘိုးဘြားရိပ္သာ ၅၉ ခုရွိျပီး ထုိဘိုးဘြားရိပ္သာမ်ားတြင္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားသည့္ အဘိုးအဘြားအေရအတြက္မွာ ၂၀၀၀ ေက်ာ္သာရွိေၾကာင္း သိရွိရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ေဆာင္ပုဒ္ အသစ္မ်ား

ဒို႔တာ၀န္ အေရးသံုးပါး

တရုတ္ျပည္သူ႔ သမၼတ ျမန္မာ ႏုိင္ငံေတာ္ မၿပိဳကြဲေရး… ဒို႔အေရး
တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္မႈ မၿပိဳကြဲေရး… ဒို႔အေရး
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီး အာဏာ တည္တံ့ခိုင္ျမဲေရး… ဒို႔အေရး

ျပည္သူ႔သေဘာထား

တရုတ္အားကိုး ပုဆိန္ရိုး အဆိုးျမင္ ၀ါဒီမ်ားအား ဆန္႔က်င္ၾက
ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ၿငိမ္ မေအးခ်မ္းမွန္း သိသာေစရန္ ေမ့ေလာက္ရွိ
ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ဗံုးထထ ေဖာက္သူမ်ားအား ဆန္႔က်င္ၾက
ႏုိင္ငံေတာ္၏ ျပည္တြင္းေရးကို ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ေသာ(တရုတ္ ႏွင္႔ ရုရွား)
ႏုိင္ငံမ်ားအား ဆန္႔က်င္ၾက

ႏုိင္ငံေရး ဦးတည္ခ်က္ (၄) ရပ္

ႏုိင္ငံေတာ္ တည္ၿငိမ္ေရး၊ ဧည့္စရင္း မွန္မွန္တိုင္ေရးႏွင့္ တရား ဥပေဒ စိုးမိုးေရး
အမ်ိဳးသား ျပန္လည္ ၿငိမ္ကုပ္ ပိျပားေရး
ႏွစ္၅၀ အခ်ိန္ယူ ေရးဆြဲသင့္ေသာ ခိုင္မာသည့္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒသစ္
ျဖစ္ေပၚလာေရး
ျဖစ္ေပၚလာမည့္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒသစ္ႏွင့္ အညီ ေခတ္မမွီ မဖြံ႔ၿွဖိဳးေသာ
ႏုိင္ငံေတာ္ သစ္တစ္ရပ္ တည္ေဆာက္ေရး

စီးပြားေရး ဦးတည္ခ်က္ (၄) ရပ္

ရွိတာအကုန္ ေရာင္းစားေရးကို အေျခခံ၍ တပ္မေတာ္ကို ဘက္စံု
ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေရး
(ညဖက္မွ အလုပ္ျဖစ္သည့္) ဇီးကြက္ စီးပြားေရးစံနစ္ ပီျပင္စြာ ျဖစ္ေပၚလာေရး
ျပည္တြင္း အာရွမွ အတတ္ပညာႏွင့္ အရင္းအႏွီးမ်ား ဖိတ္ေခၚ၍ ကုန္ေစ်းႏႈန္း
ျပန္မက် ထိုးတက္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေရး
ႏုိင္ငံေတာ္ စီးပြားေရး တစ္ရပ္လံုးကို ဖန္တီးႏုိင္မႈ စြမ္းအားသည္
တပ္မေတာ္ႏွင့္ စက္မႈ (၁) ၀န္ႀကီးဌာနတို႔၏ လက္၀ယ္တြင္ ရွိေရး

လူမႈေရး ဦးတည္ခ်က္ (၄) ရပ္

တစ္မ်ိဳးသားလံုး၏ စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ အက်င့္စာရိတၱ ျမင့္မားေရး
အမ်ိဳးဂုဏ္၊ ဇာတိဂုဏ္ ျမင့္မားေရး အတြက္ နယ္ခ်ဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး ဗီဒီယို
မ်ားမ်ားရုိက္၍ ယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္မ်ား ေနာင္ မေပ်ာက္ပ်က္ရန္ အခုကတည္းက
ထံုးသုတ္ပစ္ေရး
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ ရွင္သန္ထက္ျမက္ရန္ လူငယ္တိုင္း တပ္မေတာ္သို႔ ၀င္ေရး
တစ္မ်ိဳးသားလံုး ျပည္တြင္းျဖစ္ကို အားေပးရင္း က်န္းမာ ၾကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္
ႏုိင္ငံျခား ထြက္ႏုိင္သူမ်ား ပညာရည္ ျမင့္မားေရး

ေပးပို႔သူ - David Myo

Killer Claus

နာဂိုယာၿမိဳ႕(ဂ်ပန္နိုင္ငံ) ဒီမိုကေရစီအေရး ေတာင္းဆိုခ်ီတက္ပြဲမ်ားနွင့္ ဆႏၵၿပပြဲ (၂၀၀၈) ဓါတ္ပံုမွတ္တမ္းမ်ား

အၾကီးခ်ဲ႕ၾကည့္ရန္ ရုပ္ပံုေပၚကလစ္ႏွိပ္ပါ

နာဂိုယာၿမိဳ႕(ဂ်ပန္နိုင္ငံ) ဒီမိုကေရစီအေရး ေတာင္းဆိုခ်ီတက္ပြဲမ်ားနွင့္ ဆႏၵၿပပြဲ (၂၀၀၈) မွတ္တမ္းမ်ားအား တင္ၿပလိုက္ပါသည္။

You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://myochitmyanmar.org/index.php?format=feed&type=rss. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.

[နတ္သမီးေလးရဲ႕ ပံုျပင္] 1 New Entry: အာလူးပလာတာ

အာလူးပလာတာ

ခရစ္စမတ္ေန႔မွာ london transport ေတြလဲမရွိ ဆိုင္ေတြေစ်းေတြလဲပိတ္ေနလို႔ ဘယ္မွသြားစရာမရွိမယ္႔အတူတူ အိမ္မွာပဲ တစ္ခုခုခ်က္စားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ဒီမွာက ပလာတာေတြကို ခဲျပီးေရာင္းတာ လြယ္လြယ္ကူကူဝယ္ျပီး အိမ္မွာပဲေၾကာ္လိုက္လို႔ရတယ္။ ဒါနဲ႔ၾကက္သားနဲ႔ပလာတာပဲ ခ်က္စားေတာ႔မယ္။ မဇနိတို႔ မမျမရြက္ေဝ မဝါဝါခိုင္မင္းတို႔ က တစ္ခုခုခ်က္စားျပီး တင္ရင္သြားသြားေမ်ွာ္ရတာအေမာ။ ျပီးေတာ႔ နတ္သမီးေလးက ဘာမွမခ်က္တတ္မျပဳတ္တတ္ဘူးလို႔ ထင္မွာစိုးရေတာ႔ ပညာေတြထုတ္ျပရတာ။ ဟို ကိုယ္႔အပ်င္းႀကီးပံု ညစ္ပတ္ပံုကိုၾကည္႔ျပီး တခ်ိဳ႔က မြန္ခ်က္တတ္(ခ်တ္တက္မဟုတ္) တယ္ဆိုတာသိေတာ႔ အံ႔ၾသၾကတယ္။ ေနာက္မွ မြန္႔လက္ရာ ျမန္မာထမင္းဟင္းေကာင္းေကာင္းခ်က္ျပီး ၾကြားရမယ္ (ဟီးဟီး ဒါေလးက နာမည္ႀကီးစာေရးသူ အာေဘာ္လႊမ္းသြားတာ ဘေလာ႔မွာဟစ္မတက္လို႔)။



အာလူးကို ေပါင္းအိုးနဲ႔ေပါင္းျပီးေခ် ၾကက္သားနဲ႔မဆလာခ်က္ အာလူးထည္႔ျပီး အနွစ္ရေအာင္ေမႊ။ ဒါပဲ မမျမရြက္ေဝစကားငွားေျပာရရင္ လြယ္သမွ လြယ္လြယ္လြယ္ပဲ။


ပလာတာက frozen ထဲကထုတ္ျပီး ဆီပူပူထဲ ခ်က္ခ်င္းထည္႔ေၾကာ္လို႔ရတယ္။ အိျႏၵာေက်ာ္ဇင္ေတာင္ သံုးမိနစ္ပဲေစာင္႔ခိုင္းတာ။ ဒီက အခ်ိန္ဆြဲေနလို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ျမန္မွျမန္။


အခ်ဥ္ကေတာ႔ ၾကက္သြန္နီ ငရုတ္သီးစိမ္း သံပုရာသီးညွစ္ျပီး ဆားနည္းနည္းေလးျဖဴး။ ဒါလက္ကုန္ပဲ။

မမမြန္ နဲ႔ မမခင္ဦးေမကို ခရစ္စမတ္ေန႔က ပလာတာလာစားဖို႔ ဖိတ္ျပီးမွ ပံုေတြစက္ထဲထည္႔ဖို႔ USB ႀကိဳးေပ်ာက္ေနလို႔ မမမြန္က အာလူးပလာတာ ဆိုျပီးလာစတယ္။ မ်ားမ်ားစားၾကပါ။ ညီမေလးေန႔အိမ္မက္ကေလးကလဲ မမနတ္သမီး နတ္သုဒၶါေကၽြးပါလို႔ လာေအာ္ထားတာ။
အခ်က္နကၡတ္နဲ႔ႀကံဳမွခ်က္တဲ႔ နတ္သမီးပလာတာ ဟာ မွားကုန္ျပီ ၾကက္သားပလာတာ။

You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://www.natthimilay.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.

[My TLMS] 1 New Entry: စိတ္ကူးေလးယဥ္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္

စိတ္ကူးေလးယဥ္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္

"တင္း…တင္း..ေတာင္"
ေလဟာနယ္ထဲမွာ အိပ္ေမာက်ေနသည္ကို ကိုယ္ရံေတာ္ ရိုေဘာ့က … ေတးသံသာျဖင့္ လာႏိႈးေနျခင္းျဖစ္၏။
"ေဟ့ ဘယ္ခ်ိန္ရွိျပီလဲ…"
"အလင္းႏွစ္ ..100,000,2548,32385,1214.18442 ရွိပါျပီ"
"အင္း ငါအိပ္ေနတာ နဲနဲၾကာျပီပဲ။ ေဆာရီးကြာ ညက ညနက္မွ အိပ္လို႔။ ေအး ဒီေန႔ လုပ္ရမယ့္ လုပ္ငန္း ပရိုဂရမ္ေတြ ေရးေပးျပီးျပီလား"
"ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္ သမၼတၾကီးရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ ဦးထုပ္ထဲ ထည့္သြင္းထားျပီးပါျပီ။"
"ေအး ေကာင္းတယ္"
အိပ္ယာမွ အေညာင္းအညာ ေျဖရင္း ထလိုက္ျပီး ေလဆာသန္႔စင္ခန္းသို႔ ၀င္လိုက္သည္။ (ေလဆာ သန္႔စင္ခန္းဆိုတာ သူတို႔ ေရႊ႕လ်ား အာကာသ ႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ေရသည္ ေသာက္သံုးရန္ အတြက္သာ ျဖစ္ျပီး ခ်ိဳးေရ အတြက္ကိုေတာ့ ေလဆာျဖင့္သာ ခ်ိဳးျပီး ပိုးမႊားမ်ားကိုပါ သန္႔စင္ေစေသာ အခန္းျဖစ္သည္)။
"ေဆာင္းရယ္ ႏွင္းရယ္ ကိုယ့္ခ်စ္သူ ရယ္ တူတူပါပဲကြယ္… အယ္အယ္…"
ေရာင္ျခည္ေတြ ပက္ဖ်န္းေနရင္း ေႏြးေႏြးေလးႏွင့္ သီခ်င္းေလး ျငိမ့္ေနရတာ တေန႔တာလံုး အတြက္ ဇိမ္ အက်ဆံုး အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ သိပ္လဲ ဇိမ္လုပ္လို႔မရ ဒီေန႔ ေဆာင္းရာသီအခန္းထဲကို လူေတြ ေရႊ႕ေျပာင္း ၾကမည္ကို သြားေရာက္္ ၾကီးၾကပ္ေပးရမည္။ ၎တို႔သည္ ေနစၾကၤ၀ဠာ ပ်က္သုန္းျပီးေနာက္ ေနရပ္မွ စြန္႔ခြာ လာခဲ့ၾကေသာ လူမ်ိဳးစုမ်ားျဖစ္ၾကရာ ကမၻာကို သတိရေစျခင္းအားျဖင့္ ရာသီဥတုအတုမ်ား ဧရာမ ယာဥ္ၾကီးေပၚတြင္ တည္ေဆာက္ထား၏။ အ၀တ္အစား မ်ားကို ဒီဇိုင္းနာ ရိုေဘာ့မ်ားက ၀ိုင္း၀န္း ဆင္ေပးၾကျပီးသည္ႏွင့္ ဆြဲအားမဲ့ အခန္းထဲမွ ထြက္လိုက္သည္။

"ကၽြီ.."
သမၼတစီးနင္းေသာ ရွည္လ်ားသည့္ ယာဥ္ပ်ံတခုသည္ အခန္းအ၀တြင္ လာရပ္ေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေမာင္းသူမဲ့ ယာဥ္မွွ တံခါးပြင့္လာျပီး စီးနင္းလိုက္ပါသြားေလေတာ့သည္။

ေဆာင္းရာသီ ခန္းမေရာက္ေတာ့ လူေတြက တဖြဲဖြဲေရာက္ေနျပီ။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ တရားေဟာ ခန္းမ ေခါင္မိုးေပၚက ႏွင္းတုေတြက တျဖိဳက္ျဖိဳ႕က္က်လို႔…။
"သမၼတၾကီး မင္းယြန္း ေရာက္လာျပီကိုး.. ဒီေန႔ အစီအစဥ္ေတြကမ်ားတယ္ခင္ဗ်၊ အရင္ထိုင္ပါအံုး ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပပါ့မယ္။"
၀န္ၾကီးတဦးက သူ႔ကို အေရွ႕က ဦးေဆာင္ျပီး သဘာပတိမ်ား ထိုင္ေတာ့ VIP ခံုတန္းမွ ဆြဲအားမဲ့ (ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ လြတ္ေနေသာ) ခံုေပၚမွာ ေနရာေပးေလသည္။ သမၼတအပါအ၀င္ ၀န္ၾကီးမ်ား အဖြဲ႕ရဲ႕ အားလံုး အသက္ပ်မ္းမွ်ဟာ ၂၅ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္။ အားလံုးက သြက္သြက္လက္လက္၊

"မေန႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ အာကာသ ႏိုင္ငံရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္း ၁ စကၠန္႔မွ် ေႏွးသြားတယ္ ခင္ဗ်..။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ အခုထိ အေျဖရွာလို႔ မရေသးဘူး ဗ်ာ.."

အခုတေလာ သူတို႔ ယာဥ္ပ်ံအနီး ကို ကပ္ကပ္လာေသာ အာကာသ ေသာင္းက်န္းသူမ်ားကလဲ ရွိေသးသည္။ ေလဆာ ဒံုးခြင္းစနစ္ကလဲ အခုခ်ိန္ထိ စမ္းသပ္မႈ မေအာင္ျမင္ေသးတာေၾကာင့္ က်ဴးေက်ာ္ လာမည့္ အႏၱရာယ္ကို စိုးရိမ္ေနရသည္။ ထိုစိုးရိမ္သည့္ အတိုင္းသာ ျဖစ္လာခဲ့လွ်င္..။

"ပိုက္လိုင္း တေလွ်ာက္ လိုက္စစ္ျပီးျပီလား…"
"လိုက္စစ္ျပီးပါျပီ… ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ ေတာင္ပိုင္းက ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပေနတဲ့ အဖြဲ႕ေတြ လက္ခ်က္လားလို႔ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္.."

အင္း ေသာင္းက်န္းသူေတြ အႏၱရာယ္ကလဲ စိုးရိမ္စရာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဗ်ဴဟာ အရ အာကာသ ယာဥ္ အလယ္ပိုင္း ျမိဳ႕ကို ေျပာင္းဖို႔လုပ္ေနတာ။

ယာဥ္ရဲ႕ ေျမာက္၀င္ရိုးစြန္းဘက္က အက္တမ္ဗံုး ထုတ္ေနတဲ့ ကာရီးယိုး ႏိုင္ငံကိုလဲ ေၾကာက္ရေသးတယ္။ ဒီလူေတြက အက္တမ္ဗံုးၾကီး တကားကားနဲ႕ ဆီေလး ပဲေလး ေပးဖို႔ ျခိမ္းေျခာက္ေနတာကိုး။

"ဒါနဲ႕ ေနပါအံုးဗ်…။ အာကာသ ယာဥ္ေတြ ကို ဓါးျပထြက္ထြက္ တိုက္ေနတဲ့… ဆီမာလို ႏိုင္ငံကို အျပည္အျပည္ဆိုင္ရာ အာကာသ ႏိုင္ငံေတြ ေပါင္းျပီး တိုက္ေနျပီဆို.. အဲ့ဒိ ကိတ္စ ကာကြယ္ေရး ၀န္ၾကီးက ဘာေျပာလဲ.."

အီမိုေကႏွင့္ ၀န္ၾကီးက
"ဟုတ္ကဲ့ သမၼတၾကီး ကာကြယ္ေရး ၀န္ၾကီး ဒိုးနတ္ဆိုင္ကို ခဏသြားပါတယ္.. "

"အာ အေရးအေၾကာင္းဆို ဒီ၀န္ၾကီးက ဒိုးနတ္စားႏိုင္ေသးတယ္.. ဒါဆို ဒု၀န္ၾကီး ေခၚခဲ့.."
"ဟုတ္ကဲ့.."
အီမို၀န္ၾကီးက မဆိုင္းမတြပင္ ထသြားျပီး မ်ားမၾကာမွီမွာပင္ ဒု၀န္ၾကီးကို ေခၚလာခဲ့ေလသည္။

"ေဟ့ မင္းတို႔ ဌာနက လူၾကီးက ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္း ဒီေလာက္ တိုက္ခိုက္ေရးလုပ္ေနတဲ့ ၾကားမွာ ဒိုးနတ္ ဆိုင္ကို ဘာသြားလုပ္တာတုန္း"

ဒု၀န္ၾကီးက မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္…
"ဟုတ္…ဟုိ.. သတင္းသြားယူတယ္ ေျပာတာပဲ..ခင္ဗ်…"
"ဘာကြ… မင္းတို႔ေတြ လုပ္လိုက္ရင္ ဒီအတိုင္းၾကီးပဲ.. ေျပာေတာ့ အေကာင္းစားဥပေဒေတြနဲ႕ လုပ္ေတာ့ ေသာက္တလြဲ…"
သမၼတလဲ ဆူပူၾကိမ္းေမာင္းလိုက္ရာ ဒု၀န္ၾကီးလဲ ဇတ္ ကေလး ပုကာ ထြက္သြားေလ၏။
ထိုစဥ္ ရုတ္တရက္ သူအေနာက္မွ လည္ပင္းကို သိုင္း၍ ေသနတ္ျဖင့္ ေထာက္ထားလိုက္ေလသည္။

"ဟာ… ရန္သူ….."
"ဖံုး…."
အားလားလား ၾကယ္ေတြလေတြ ျမင္သြားတာပဲ.. ေနာက္ကေန ဘယ္သူမွန္း မသိဘူး.. နားရင္းအုပ္လိုက္သည္။ ၀န္ၾကီးေတြ အကုန္လံုး ျပာျပာသလဲ ျဖစ္သြားၾက၏။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ တခန္းလံုး ပို.. ပိုေအးလာသည္။ ျပီးေတာ့ ျမင္ကြင္းေတြက တျဖည္းျဖည္း မႈန္၀ါးလာ၏။

"ေဟ့ . အေအး ေလွ်ာ့လိုက္…. ဂတ္ဂတ္ ခ်မ္းလာျပီ…. အစ္အစ္..အား မလုပ္ပါနဲ႕.. အစ္အစ္"
လည္ပင္းက အစ္သထက္ အစ္လာသည္…။
ထုိစဥ္…
"၀ုန္းးးးးးးးးးးးးးးးးး"
"ေအာင္ျမတ္ေလး…ဗ်…"

အားရပါးရ ထေအာ္မိေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ျပဴတာ ေရွ႕မွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္း သိေတာ့သည္။ ကြန္ျပဴတာထဲမွ ဂိမ္းကေတာ့ ဖြင့္လ်က္သား။ ဘယ္ခ်ိန္ထဲက အိပ္ေပ်ာ္ေနမိမွန္း မသိ။ အေရးထဲ အိပ္မက္ေကာင္းတုန္း ေၾကာင္ေရႊ၀ါက ကုတ္ေပၚတက္ေဆာ့ရင္း အရွိန္လြန္ကာ စီဒီစင္ကို ၀င္တိုက္မိျပီး ျပဳတ္က်သြားျခင္း ျဖစ္၏။ ကြန္ျပဴတာသံုးရင္း ဖတ္ထားေသာ ႏိုင္ငံတကာ ဂ်ာနယ္မ်ားကလဲ ျပန္႔က်ဲေနသည္။ ဟူးးး ေတာ္ပါေသးရဲ႕ အိပ္မက္ ထဲမွာ မို႔လို႔…။ သို႔ႏွင့္ သန္းေ၀ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ အိပ္ယာေပၚ ေျခပစ္လက္ပစ္ ၀င္အိပ္ လိုက္ ေတာ့သည္။ ဒီဇင္ဘာဉာဥ့္တခုလံုးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ ေအးစက္လို႔…။ ၀ွားးးးးးးးး။ ဆိတ္ျငိမ္ ေနေသာ ေၾကာင့္ တုိင္ကပ္နာရီမွ အသံသည္ အခန္းတခုလံုး ျမည္ဟိန္း သြားေလေတာ့သည္။
"တင္း..တင္း..ေတာင္"

@@@@@@@@@@@@@@@@@@

အဟတ္ ဒီ၀တၱဳေလးက ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔အိပ္မက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ကူးေလး ယဥ္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္ ဆိုျပီး တက္ဂ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပ်င္းတာနဲ႕ တထိုင္တည္း ထိုင္ေရးလိုက္တာ..။ ဟတ္ဟတ္ ဒီ၀တၱဳေလးကို ဟို၀င္ဒီထြက္ လုပ္ရင္း၊ သယ္ရင္းေတြနဲ႕ စကား စျမည္ေျပာ ရင္းနဲ႕ ေရးတာ ၾကာခ်ိန္က ၂နာရီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းလိမ့္မယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ တဂ္ေၾကြးေလး တခုရွင္းသြားတာေပါ့ ဟတ္ဟတ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္တဂ္ခ်င္သူေတြကေတာ့ ကိုရန္၊ ေဗဒါ၊ မီးေလးဇာ၊ ေမာင္မ်ိဳးတို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဲ စိတ္ကူးေလး ယဥ္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ တက္ဂ္ကေလးနဲ႕ ကိုယ့္စိတ္ကူးေလးေတြ ေရးေပးၾကအံုးေနာ့။

ခင္မင္စြာျဖင့္
မင္းယြန္းသစ္

You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://www.minnyoonthit.net/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.

[ေမမိုးမခ] 1 New Entry: ေစတနာမွန္လွ်င္ ေဝဖန္ေရးကို မေၾကာက္ပါ

ေစတနာမွန္လွ်င္ ေဝဖန္ေရးကို မေၾကာက္ပါ

ေစတနာမွန္လွ်င္ ေဝဖန္ေရးကို မေၾကာက္ပါ

၂၀၀၈ ခု ကုန္ခါနီး၊ ႏွစ္ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္မႈအေျခအေန တိုးတက္မႈ ရွိမရွိကို ျပန္လည္ သံုးသပ္တင္ျပၾကသည့္ အခါကာလပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ျပည္တြင္းေရာ ျပည္ပပါ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရး အင္အားစုမ်ား အေနႏွင့္လည္း အမွန္ကိုအမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ေဝဖန္သံုးသပ္သည့္ အသံမ်ားေပၚထြက္လာသလို မိမိတို႔၏ အားနည္းခ်က္၊ လြဲမွားခ်က္မ်ားကို ဖံုးဖိရန္ႏွင့္ ျပင္ပမွ ေဝဖန္မႈမ်ားကို ေရွာင္လႊဲရန္၊ ၾကိဳးစားျပီး ကာကြယ္ရန္ ၾကိဳးစားေနၾကသည့္ အသံေတြကိုလည္း ၾကားေနရပါသည္။ ဒါက ႏိုင္ငံေရး စင္ျမင့္ေပၚက ႏိုင္ငံေရး ကကြက္မ်ား ကျပေနၾကသည့္ သရုပ္ေဆာင္ကျပသူမ်ား၏ အပိုင္းပါ။

ပြဲၾကည့္ ပရိတ္သတ္မ်ားထဲတြင္ မိမိတို႔ ျမင္ေတြ႔သိေနရေသာ ဇာတ္လမ္း၊ ဇာတ္ကြက္ႏွင့္ သရုပ္ေဆာင္မႈတို႔ကို မိမိတို႔ျမင္ရသည့္ ရႈ ႔ေထာင့္မွ ေဝဖန္မႈမ်ားကို ေပးေနၾကမည္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဝဖန္သူမ်ားအပိုင္းကို တင္ျပလိုပါသည္။ ကမၻာေပၚတြင္ တိုးတက္ေနေသာ၊ ယဥ္ေက်းေသာ ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္ေပၚလာျခင္းသည္လည္း ေဝဖန္ေရး အားေကာင္းေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ နားလည္ႏိုင္ပါသည္။ အတၱအက်ဳိးကို လံုးဝစြန္႔ပယ္ကာ အမ်ားအက်ဳိး၊ လူထုအက်ဳိးကို ေရွးရႈ ႔ေသာ ေဝဖန္ေရး ဟူသမွ်သည္ ၾကိဳဆိုအပ္ပါသည္။ ထာဝရလည္း ရွင္သန္ေနသင့္ပါသည္။ တဖက္သူကို နစ္နာေစလုိေသာ စိတ္ဆႏၵျဖင့္ ေဝဖန္မႈမ်ားအားလံုးသည္လည္း လံုးဝမရွိသင့္ မရွိထိုက္ပါ။ အလြန္တရာေအာက္တန္းက်ေသာ လုပ္ရပ္မ်ဳိးလည္း ျဖစ္ပါသည္။

ေဝဖန္ခံရသူမ်ား ဘက္ကထားရမည့္ သေဘာထားကေတာ့ ေဝဖန္မႈအေပၚ မွန္၊ မမွန္ကိုပဲ အဓိကထားျပီး ၾကည့္ဖို႔လိုပါသည္။ အတၱကင္းသည့္ ခံယူခ်က္ျဖင့္ မည္သူက ေဝဖန္သည္ျဖစ္ေစ၊ အခ်စ္အမုန္းပါသည္ျဖစ္ေစ မပါသည္ျဖစ္ေစ ေဝဖန္ခ်က္က မွန္ကန္ေနလွ်င္ လက္ခံဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ငါတို႔ဟာငါတို႔ ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေဝဖန္ေရးေတြ ရွိေနမွာပဲ၊ ဂရုစိုက္စရာ မလိုပါဘူး ဟူေသာ အယူအဆသည္ သာမန္ဗာလနံတို႔အတြက္ မေတာင္းတာေသာ္လည္း လူထုကို ကိုယ္စားျပဳသူမ်ားႏွင့္ လူထုအတြက္ပါဟု ဆိုင္းပုဒ္တင္ထားသူမ်ားအတြက္ ဆုိလွ်င္ေတာ့ အလြန္အႏၱရယ္ၾကီးျပီး ေအာက္တန္းက်ေသာ အယူအဆပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ေဝဖန္ေရးကို ေလာကဓံတရားျဖင့္ မေရာေထြးသင့္ပါ။ " ေလာကဓံၾကံဳ၊ မတုန္စမ္းနဲ႔ မျဖံဳတန္းေပါ့ စိတ္ခိုင္ေလ " ဆိုတဲ့ လကၤာသည္ ေကာင္းမႈျမတ္ႏိုး ေကာင္းေအာင္ၾကိဳးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္သာ ရည္ရြယ္ပါသည္။ ထင္ရာစုိင္းေနတဲ့ ယုတ္မာသူမ်ား အတြက္မဟုတ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေဝဖန္ေရးသည္ ေလာကဓံတရား မဟုတ္ေၾကာင္း သတိခ်ပ္သင့္ၾကပါသည္။ ေဝဖန္ေရးမုန္တိုင္းကို ေလာကဓံတရားပါဆိုျပီး ကာကြယ္လို႔လည္း ရမည္မဟုတ္ပါ။ လူသားေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ေဝဖန္ေရးသည္ အျမဲရွင္သန္ေနမည္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ယေန႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေရးလာကတြင္ သေဘာထားႏုတဲ့ ေဝဖန္ခံရသူမ်ားဘက္မွ ထြက္ေပၚလာေသာ စကားရွိပါသည္။ အဲဒါကေတာ့ " အခုေဝဖန္ေနသူကေကာ ဘာလုပ္ႏိုင္လို႔တံုး " ဟူေသာ စကားပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေခတ္စကားႏွင့္ေျပာရလွ်င္ " ေဘးထိုင္ ဘိုင္က် ဘုေျပာ " ေနသူမ်ားဟုပင္ ဆိုၾကပါလိမ့္မည္။ ထုိသို႔ေျပာသူမ်ားသည္ အျမင္က်ဥ္းျပီးသေဘာထား ႏုသူမ်ားပင္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္သည္ ပြဲမကတတ္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ေကာင္းမေကာင္းေတာ့ ေဝဖန္ျမဲျဖစ္ပါသည္။ အဆင့္အတန္းျမင့္ လူ႔အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ တိုးတက္သည့္ႏိုင္ငံမ်ားမွာ ေဝဖန္ေရးကို စံနစ္တက်ျပဳလုပ္ေနၾကေသာ အဖြဲ႔မ်ားအျပင္ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ပါတီမ်ား၊ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို သေရာ္မႈမ်ား တရားဝင္ ျပဳလုပ္ေနၾကပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ေဝဖန္မႈ သေရာ္မႈမ်ားကို တစိုက္မတ္မတ္လုပ္ေနၾကျခင္း သည္လည္း ဒီမိုကေရစီအတြက္ အေျခခံလုိအပ္ခ်က္ကို လုပ္ေဆာင္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လူထုေကာင္းက်ဳိးကိုပဲ ေရွးရႈတဲ့အတြက္ လက္ခံအားေပးၾကရမည္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ရန္သူ ရွိေနခ်ိန္တြင္ စည္းလံုးညီညြတ္ေရးကို မထိခိုက္ေစရန္အတြက္ အခ်င္းခ်င္းေဝဖန္မႈကို ေရွာင္ရမည္။ လူသိရွင္ၾကား မေဝဖန္ပါႏွင့္ဟူေသာ စကားသည္ အလြန္ယုတ္မာျပီး လူလည္က်သည့္ စားဖားမ်ား၏ အယူအဆပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအယူအဆႏွင့္ ဖိ၍တဖံု၊ ေခ်ာက္၍တမ်ဳိးလည္း လုပ္တတ္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ အမွန္တရားဆိုသည္မွာ ထာဝစဥ္ မဖံုးကြယ္ႏိုင္ပါ။ ယေန႔ အင္တာနက္ ေခတ္တြင္ ဝက္ဆိုဒ္မ်ား၊ ဘေလာ့မ်ား မိႈလိုေပါက္လာပါျပီ၊ ေရဒီယိုမ်ားမွ တဆင့္လည္း ေျပာလမ္းဆိုလမ္းေတြ ပြင့္လာၾကပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ န.အ.ဖ ေရာ၊ အတုိက္အခံမ်ား ဘက္ကပါ ေကာင္းေကာင္းၾကီး အေဝဖန္ခံၾကရမည္မွာ မလြဲပါ။

ေဝဖန္သူမ်ားအေနႏွင့္ ေဝဖန္ႏိုင္စြမ္းပင္ ရွိပါသည္။ တရားစြဲဆို ရံုးတင္ႏိုင္စြမ္းလည္း မရွိၾကပါ။ ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူမ်ားကို တရားဝင္ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ျခင္း၊ ျဖဳတ္ခ်ကန္႔ကြက္ျခင္းမ်ားကိုလည္း မျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကပါ။ ထာဝရ ရာထူးၾကီးမ်ားကို မည္သို႔မွ် ေျပာင္းလဲေအာင္ မျပဳလုပ္ႏိုင္ၾကပါ။ ဒါက ယေန႔အရွိတရားပင္ ျဖစ္ေနပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ ေဝဖန္ေရး ပရိတ္သတ္အေနျဖင့္ ျပည္သူကိုသာ သက္ေသထားတိုင္တည္ေနရေသာ အေျခအေနမ်ဳိးပါ။ ေဝဖန္ေရး၏ အမွားအမွန္ကို ျပည္သူက ဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္းရွိပါသည္။

ေက်ာင္းသားတေယာက္ည့ံလွ်င္ ထိုေက်ာင္းသားတေယာက္ပင္နစ္နာ ပါလိမ့္မည္။ ေက်ာင္းဆရာ တေယာက္ညံ့လွ်င္သူ၏ အတန္းသားအားလံုးနစ္နာႏိုင္သလို ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီး ည့ံျပီဆိုလွ်င္ တေက်ာင္းလံုးရွိ ေက်ာင္းသားအားလံုး နစ္နာၾကရမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဝဖန္ခံရသူသည္ ကိုယ္ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနသည္ကို သတိခ်ပ္ဖို႔ လုိပါသည္။ ကိုယ္ညံ့လို႔ ဘယ္သူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္နစ္နာေနၾကသလဲဆိုတာကို အစဥ္အျမဲေတြးေတာ အေျဖရွာျပဳျပင္ႏိုင္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ကို ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဟူ၍ပင္ သတ္မွတ္ရပါလိမ့္မည္။ ထိုေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးသည္ ေဝဖန္ေရးကို အျမဲ ၾကိဳဆိုလက္ကမ္းေနသူပင္ ျဖစ္ပါသည္။

၂၀၀၈ အကုန္ပိုင္းတြင္ ႏိုင္ငံေရးအတိုက္အခံတို႔ဘက္မွ အခ်ဳိ႔ေသာတာဝန္ရွိပုဂၢိဳလ္တို႔၏ အသံမ်ားထြက္လာပါသည္။ " အထဲကုိ ျပန္ဝင္သြားတဲ့ အမတ္ေတြနဲ႔ စာရင္ အျပင္မွာ ရပ္ခံျပီး က်န္ေနသူေတြကို ပိုျပီးေလးစားထိုက္တယ္ " တဲ့၊ သေဘာမတူသူက ဆဲေရးခ်င္မွာကို သိပါတယ္ဟုလည္း ဆိုထားပါသည္။ ခ်ီးမြမ္းကဲ့ရဲ့ ေလာကဓံက ဘယ္သူကင္းၾကပါသနည္းဟူ၍လည္း ေမးခြန္းထုတ္ျပီး သူ႔ကိုယ္သူ ေျဖသိမ့္ဟန္ရွိပါသည္။

ကဲ ဒီအသံကိုၾကားသိရံုေလာက္နဲ႔ပဲ အႏွီ ႏိုင္ငံေရးတာဝန္ရွိပုဂၢိဳလ္တို႔ကို အကဲခတ္ႏိုင္ၾကပါျပီ။ ထိုပုဂၢိဳလ္ကပဲဆက္ျပီး " မိမိတို႔နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ပါတီအဖြဲ႔အစည္းကိုယ္စား ခုခံကာကြယ္ဖို႔ သေဘာထားတင္ျပေဆြးေႏြးဖို႔ အလုပ္မွာလည္း ဒီလူေတြပဲ လုပ္ၾကရတာ။ ျပည္ေထာင္စုတခုလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ အေရးကိစၥမ်ဳိးေတြမွာ လက္မွတ္ထုိးစရာမ်ဳိးကို သူတို႔ကပဲ လူထုကုိယ္စား အလုပ္မ်ဳိးကို လုပ္ရပါတယ္လို႔ ဆိုျပန္ပါတယ္။ ဒီလုိဆိုေတာ့ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ မိမိဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အဆင့္မွာ ဘယ္လိုတာဝန္မ်ဳိးရွိတယ္ဆိုတာကိုသိရင္ အထက္ပါစကားေတြကို ေျပာစရာလိုမယ္ မထင္ပါဘူး။ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ရင္ စာသင္ရမွာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေက်ာင္းသားေတြကို စာတတ္ေအာင္သင္ေပးႏိုင္ မေပးႏိုင္ကိုသာ ေျပာဖို႔၊ ဝန္ခံဖို႔ လုိပါတယ္။

ေပၚလစီကို သိေနျပီး မလြတ္ရေအာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲေဝဖန္လြယ္သူ၊ က်ယ္သူမ်ားကေအာ္ေနေန ထိန္းတည့္ေနဖို႔တာဝန္ကို သိၾကလိုက္ၾကရသူေတြပါလို႔ ထိုပုဂၢိဳလ္က ေျပာျပန္ပါတယ္။ သူေျပာတာမွန္ပါတယ္။ ေဝဖန္သူဆိုတာကလည္း ေပၚလစီကို သိေနသူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ဘယ္သူေတြက ေျပာေျပာ ေနျမဲအတိုင္း ထိန္းတည့္ေနဖို႔ တာဝန္ကို သိၾကလိုက္ၾကသူေတြဆိုတာလည္း အားလံုးသိေနၾကရပါျပီ။ ထိုပုဂၢိဳလ္၏ စကားအတိုင္း " တံခါးဖြင့္ရင္ပိတ္၊ တံခါးပိတ္ရင္ဖြင့္ " ဆိုသလို ၾကိတ္ေခ်ၾကိတ္ေျဖရသူေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္ဆိုတာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ျဖစ္ရပ္ဆန္း အျဖစ္မွတ္တမ္းတင္ေပးလိုက္ပါသည္။

ဒီမိုကေရစီေသြးစည္းညီညြတ္ေရးဆိုတာကို မူအားျဖင့္ခံယူျပီးသားပါ။ သုိ႔ေသာ္ ဘယ္လိုဒီမိုကေရစီမ်ဳိးလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ရွင္းလင္းဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ထိုပုဂၢိဳလ္ေျပာသလို မညီေသးတာေတြကို ညီေအာင္ၾကိဳးပမ္းဖို႔အတြက္ ပြင့္လင္းတဲ့ ညိွႏႈိင္းေဆြးေႏြးပြဲေတြ ျဖစ္လာေစဖို႔ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္က အဆင္သင့္ လက္ကမ္း ၾကိဳဆိုေနပါေၾကာင္း။ ။

ဦးဖိုးသာေအာင္ (ေနာ္ေဝ)

လင္းေရာင္ျခည္မွကူးယူေဖာ္ျပသည္။

You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://thepalaungpeople.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.