ေဆာင္းပါးရွင္ - ဆရာဂါမဏိ
မာဟာ့အေျပာအရ အတက္ႂကြဆံုး အခိုင္မာဆံုးလူအမ်ားအျပားဟာ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးငယ္ ေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါ တယ္။ ကိုင္႐ိုေကာလိပ္ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူ အစဏရားမူစတာဖာဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ရွိၿပီး တခါမွဆႏၵမျပခဲ့ဘူး၊ လႈပ္ရွားမႈတခုခုမွာ မပါခဲ့ဖူး၊ မဲမေပးခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူမဟာ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ အုပ္စုထဲ စကတည္းကပါခဲ့ပါတယ္။ သူမကို ဧၿပီ ၆ ရက္မွာ ရဲကခဏထိန္းသိမ္းခဲ့ပါတယ္။ အဲသလို အဖမ္း ခံရလို႔ သူမစိတ္ဓာတ္က ပိုခိုင္မာသြားပါတယ္။ "က်မလုပ္ေနတာ က်မရဲ႕ ဥပေဒနဲ႔ညီတဲ့အခြင့္အေရးျဖစ္ တယ္ဆိုတာ က်မ သေဘာေပါက္သြားတယ္" လို႔ မူစတာဖာက ေျပာတယ္။
လႈပ္ရွားသူေတြဟာ သူတို႔ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြ စိန္ေခၚမႈေတြထဲက တခ်ဳိ႕ကို သေဘာေပါက္ၾက ပါတယ္။ စိန္ေခၚမႈတခုကေတာ့ အိဂ်စ္ျပည္သူ သန္း ၈၀ မွာ ေလးပံုတပံုေက်ာ္ဟာ စာမတတ္ဘဲ လူဦးေရ ရဲ႕ ၈ ရာခုိင္ႏႈန္းဘဲ အင္တာနက္သံုးႏိုင္တယ္ဆို ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆႏၵျပပြဲအေၾကာင္း သတင္းပ်ံ႕ႏွံ႔ ေအာင္ ေဖ့စ္ဘြတ္က္အုပ္စု၀င္ေတြက နံရံေတြမွာ မႈတ္ေဆးေတြနဲ႔ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ လႈံ႔ေဆာ္စာေတြ ေရးဖို႔၊ နဖူးစည္းစာတမ္းေတြ အလံေတြ တံခြန္ေတြလႊင့္ထူဖို႔ အားေပးခဲ့ပါတယ္။ ေငြစကၠဴေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ဆင္းရဲသားျပည္သူေတြ အသံုးမ်ားတဲ့ တန္ဖိုးနိမ့္ေငြစကၠဴေတြေပၚမွာ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြေရးတာမ်ဳိး လည္း လုပ္ၾကပါတယ္။
ေမ ၂ ရက္မွာ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြက မာဟာ၊ မူစတာဖာနဲ႔ ေဖ့စ္ဘြတ္က္အုပ္စု၀င္ ေနာက္တေယာက္ကို ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕လယ္မွာ ပထမေတာ့ ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အတင္းလိုက္ဖမ္းခဲ့ပါတယ္။ မာဟာက ဆိုင္တဆိုင္ထဲ၀င္ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ၿပီး လြတ္သြားပါတယ္။ မူစတာဖာကေတာ့ ကိုင္႐ိုေျမ ေအာက္ရထား ဘူတာ႐ံု ထဲ၀င္ေျပးၿပီး အမ်ဳိးသမီးသီးသန္႔တြဲေပၚတက္ေျပးတဲ့အခါ ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔၀င္ ေတြကို တျခားရထားစီး အမ်ဳိးသမီးေတြက ပိတ္ဆို႔ကာဆီးေပးလို႔ လြတ္သြားပါတယ္။ မာဟာဟာမိမိရဲ ႔ ေလးလသမီးနဲ႔ ဇနီးကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေျမေအာက္ပုန္းလွ်ဳိးရပါေတာ့တယ္။
ကုိင္ရုိ တကၠသိုလ္၀ါရင့္ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကေတာ့ ျပည္သူလူထုေတြကို အိမ္ျပင္မထြက္ဘဲေနဖို႔ ေဖ့စ္ဘြတ္က္အဖြဲ႔က ေဆာ္ ၾသတာကို ပ်က္ရယ္ျပဳၾကပါတယ္။ ဒါဟာ မလႈပ္မယွက္ မတက္မႂကြလူမ်ဳိးတမ်ဳိးက ပိုၿပီးမလႈပ္မယွက္ မ တက္မႂကြတဲ့နည္းနဲ႔ ဆႏၵျပတာျဖစ္တယ္ လို႔ေ၀ဖန္ပါတယ္။
ေမ ၄ ရက္နီးလာတာနဲ႔အမွ် အစိုးရဘက္ကလည္း လႈပ္ရွားလာပါတယ္။ မဟာလာခ်ည္မွ်င္စက္႐ံုအလုပ္ သမားေတြကို ေဘာနပ္စ္ ဆုေၾကးေတြေပးတာ၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြကို လစာ ၃၀ ရာခိုင္ႏႈန္းတိုးေပးတာ ေတြလုပ္ၿပီး ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္မႈအေပၚ မေက်နပ္မႈေတြကို တစံုတရာေလ်ာ့ပါးေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ အစိုးရက ဆဲလ္ဖံုးကုမၸဏီေတြကို မက္ေဆ့ဂ်္ပို႔တာေတြအားလံုး ပိတ္ပင္ဖို႔၊ နာမည္မွတ္ပံုမတင္တဲ့ ဖံုးပိုင္ရွင္ ေတြအတြက္ အသံပို႔ဆက္သြယ္မႈအားလံုးကို ပိတ္ပင္ဖို႔အမိန္႔ထုတ္ပါတယ္။ မူဘာရတ္႐ုပ္ပံု ေၾကာ္ျငာဘုတ္ ႀကီးကို ၿဖိဳလွဲခ်ေနတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ျဖန္႔ခ်ိထုတ္လႊင့္တဲ့ ႐ုပ္သံလႊင့္သမားတဦးကိုလည္း တရားစြဲခဲ့ပါတယ္။
ေမ ၄ ရက္မနက္ အိပ္ရာကႏိုးလာေတာ့ ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕သားေတြဟာ အဓိကလူစည္ကားရာေနရာေတြမွာ ေၾကာ္ ျငာဘုတ္အသစ္ႀကီး ေတြ႔ျမင္ရပါတယ္။ "လူငယ္ေတြ အိဂ်စ္ျပည္ကို ခ်စ္ၾကသည္။" "ေတြးေခၚတတ္ေသာ ျပည္သူမ်ားက ဖန္တီးၾကသည္၊ မဖ်က္ဆီးၾက။" လို႔ ေရးထားပါတယ္။
ေမ ၄ ရက္ ေန႔လည္ ၂ နာရီမွာ ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕လယ္လမ္းေတြေပၚမွာ ထံုးစံအတိုင္း ကားေတြျပည့္ညပ္ေနပါ တယ္။ လူထုဆႏၵျပပြဲျဖစ္ မယ့္လကၡဏာေတာ့ လံုး၀မေတြ႔ရပါဘူး။ မာဟာကၿမိဳ႕ထဲ ကားတစီးနဲ႔လွည့္ၾကည့္ ေနရင္း ဇနီးဆီကဖံုးေခၚတာကို ျပန္ေျဖရပါတယ္။ ဇနီးသည္က သူ႔ရဲ႕လႈပ္ရွားမႈေတြအေပၚ အင္မတန္႔ကို စိုးရိမ္ ပူပန္ေနပါတယ္။ သူမဟာ ကေလးငယ္ကိုေခၚၿပီး မိဘေတြအိမ္ ျပန္သြားေနခဲ့တယ္လို႔ မာဟာကို ေျပာျပ တယ္။
အဓိကဆႏၵျပဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ကိုင္႐ိုၿမိဳ႕ထဲကေနရာမွာေတာ့ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြက အသင့္ေနရာယူ ထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ အနက္ေရာင္တီရွပ္ေတြ ၀တ္ထားတဲ့ လူငယ္ေလး - ငါးေယာက္က လက္ကမ္းစာ ရြက္ေတြ ေ၀ၾကပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးတခ်ဳိ႕က ရဲေတြ လံုထိန္း ေတြ၀ိုင္းထားတဲ့ၾကားထဲက ေႂကြးေၾကာ္သံ ေတြေအာ္ၾကတယ္။ လူငယ္အမ်ဳိးသားႏွစ္ေယာက္က အဲဒီအမ်ဳိးသမီးေတြဆီ သြားေပါင္းဖို႔လုပ္တဲ့အခါ ရဲ ေတြက တြန္းထုတ္ ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္တြင္း တျခားေနရာေတြမွာလည္း တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဆႏၵျပဖို႔လႈံ႔ ေဆာ္ထားတဲ့အတိုင္း လိုက္လုပ္ၾကပါတယ္။
ဆင္းရဲသားေတြက လူလတ္တန္းစားေတြထက္ပိုၿပီး ဆႏၵျပပြဲရဲ႕အဓိပၸာယ္ကို နားလည္ၾကတယ္လို႔ အင္ဘာ ဘာ ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္က အသက္ ၂၂ ႏွစ္အရြယ္ ဟစ္ဘာအီမမ္က ေျပာပါတယ္။ "အင္တာနက္ တက္တဲ့လူေတြက တကယ့္ဒုကၡကို မခံစားရဘူးရွင့္။ ဆန္ရဖို႔ တန္းစီတိုးရတာေတြကို သူတို႔မသိဘူး" လို႔ သူမကေျပာတယ္။ သူမဟာ တနဂၤေႏြေန႔ခင္းက်မွ အိမ္ျပင္ထြက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဖ့စ္ဘြတ္က္အေၾကာင္း သူမၾကားဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမေနတဲ့ ရပ္ကြက္ကလူအမ်ားကေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ဆိုတာကို တခါ မွမၾကားဖူးပါဘူး။
ညေနေစာင္းခါနီးေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က္၀က္ဘ္ဆိုက္ ဆႏၵျပေရးစာမ်က္ႏွာမွာ မွတ္ပံုတင္ထားသူ ၇၄၀၀၀ မွာ အမ်ဳိးသား ၃ ေယာက္၊ အမ်ဳိးသမီး ၁၂ ေယာက္၊ စုစုေပါင္း ၁၅ ေယာက္ဘဲ လူစုေ၀းၿပီးဆႏၵျပဖို႔ စိတ္အား ထက္သန္တာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီထဲမွာ မာဟာ မပါ ပါဘူး။
မူစတာဖာကို ရဲေတြက ပင္မဆႏၵျပနယ္ေျမက ေမာင္းထုတ္ ခံလိုက္ရၿပီးေနာက္ မာဟာဆီဖံုးဆက္ပါတယ္။ "ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ။"
"အိမ္ဘဲျပန္လိုက္ပါ" လို႔ မာဟာက ေျပာလိုက္တယ္။ ညေနေစာင္းတဲ့ အခါမွာေတာ့ မူစတာဖာငိုေနပါၿပီ။ နာက်ည္း ခါးသီးစြာနဲ႔ သူမ နာမည္ကို ေဖ့စ္ဘြတ္အုပ္စုထဲက ပယ္ဖ်က္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ နာရီ အနည္းငယ္ ၾကာၿပီးေနာက္မွာ အုပ္စုထဲျပန္၀င္ဖို႔ မွတ္ပံုတင္ျပန္ပါတယ္။
ေနာက္တေန႔ျဖစ္တဲ့ ေမ ၅ ရက္မွာေတာ့ အိဂ်စ္အစိုးရက ေလာင္စာဆီ ေစ်းႏႈန္းေတြကို ၄၀ ရာခိုင္ႏႈန္းမက တိုးျမႇင့္လိုက္ျခင္းျဖင့္ အိဂ်စ္ျပည္သူေတြကို အငိုက္မိသြားေစခဲ့ပါတယ္။
ဗုဒၶဟူးေန႔မွာ မာဟာက သူ႔မိသားစုမေနေတာ့တဲ့အိမ္ကို ရက္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပန္အ သြားမွာ ရဲေတြဖမ္းတာကို ခံလုိက္ရပါတယ္။ ဒီေနာက္ ရဲေတြနဲ႔ လံုထိန္းေတြက ဗုဒၶဟူးေန႔ ေန႔လည္ ၁ နာရီ ကေန ၾကာသပေတးေန႔ မနက္ ၃ နာရီအထိ သူ႔ကို႐ိုက္ႏွက္ပါတယ္၊ ကိုယ္တံုးလံုးခၽြတ္၊ ႀကိဳးခ်ည္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဒရြတ္တိုက္ဆြဲပါတယ္၊ ေယာက္်ားခ်င္း မုဒိမ္းက်င့္မယ္လို႔လည္း ၿခိမ္းေခ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔က ေဖ့စ္ဘြတ္က္ အုပ္စုထဲ၀င္တဲ့ ပါ့စ္၀ါဒ္ေတြေတာင္းတယ္။ အုပ္စု၀င္အျဖစ္ မွတ္ပံုတင္ထားသူေတြရဲ႔ နာမည္ရင္းေတြ ေတာင္းတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က္ အုပ္စုေတြမွာ ပါ့စ္၀ါဒ္မလိုပါဘူး။
မာဟာ ျပန္လြတ္လာတဲ့အခါ ပြန္းပဲ့ရာေတြ အသွ်ဳိးရာေတြ ပါလာတဲ့အျပင္ နားတဖက္လည္းေလးသြားပါ တယ္။
"ဒီတခါေတာ့ မင္းနားရြက္ကို ဆြဲ႐ံုဘဲဆြဲလိုက္တာကြ။ ေနာက္တခါက်ရင္ေတာ့ တကယ္ခ်မွာ" လို႔ လံုထိန္း အရာရွိတေယာက္က မာဟာကို ေျပာလိုက္ပါသတဲ့။
You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://photayokeking.myanmarbloggers.org/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.
