ေရႊဂ်မ္းလုပ္ပုံ ငရုတ္ဆုံ
You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://shwegyan.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.
You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://shwegyan.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.

You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://saishinyehtut.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.

မခင္ဦးေမက ေရးေပးပါလို႕ေျပာထားတာၾကာခဲ့ပါျပီ။ TAG မဟုတ္ဘူးဆိုတာရယ္ သိပ္မေလာတာေၾကာင့္ရယ္ ေပါက္တတ္ကရေတြေရးထားသမွ် စာဖတ္တဲ့သူေတြ မ်က္စိေညာင္းေအာင္ဖတ္ေနရမွာစိုးတာရယ္ အဓိက ကိုယ္တုိင္က အပ်င္းထူတာရယ္ စေသာ ရယ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ ဒီစာကိုမေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့……..
က်ေနာ့ရဲ့ ေမြးရပ္ဇာတိ မံုရြာျမိဳ႕ကေန ေဖတာ၀န္က်တဲ့ မန္းသံပုရာကန္ေရနံခ်က္စက္ရံုေလးကို ပထမဆံုးလာတဲ့ ခရီးစဥ္ေလးပါ။ သံုးႏွစ္သားကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ ၀ိုးတိုး၀ါးတား။ မံုရြာကေန မႏၱေလးကိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ခ်င္းတြင္းသားကားေလးနဲ႕ပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေပါင္ေပၚမွာပဲထုိင္ရလို႕ ဘ၀င္မက်ခဲ့ဘူး။ တစ္ေနရာစာအတြက္ ဘယ္ေလာက္က်သင့္တယ္ဆိုတာ သိမွမသိတတ္ေသးတာ။ မႏၱေလးေရာက္ေတာ့ ဦးေလး၀ယ္ေပးထားတဲ့ ေစတနာရွင္ဟီးႏိုးကားၾကီးေတြနဲ႕။ လမ္းခရီးအေၾကာင္းကို ေတာင္ကညိဳျပိဳေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေလးထဲမွာ အနဲအက်ဥ္းေရးထားပါတယ္။
မပါေသးတဲ့ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ မိန္းမသားတုိ႕ဘ၀မလံုျခံဳမွုတစ္ခုပါ။ ကေလးေလးတစ္ဖက္မုိ႕လဲျဖစ္ႏုိင္ပါေသးတယ္။ ခရီးရွည္မုိ႕ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္ထုိင္ခံုတစ္ခုရလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေမွာင္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အခြင့္အေရးယူတတ္တဲ့ ေနာက္ခံုကလူတစ္ေယာက္ရဲ့ ေျခသရမ္းမွုပါပဲ။ အဲဒီရန္ကို ေမက ေရက်က္ေအးထည့္လာတဲ့ ပုလင္းနဲ႕ အားရပါးရ ထုထည့္လုိက္တာပါပဲ။ ကိုယ့္အျပစ္နဲ႕ကိုယ္မုိ႕ သေကာင့္သားခမ်ာ ေအာ္ေတာင္မေအာ္္ႏိုင္ရွာပါဘူး။ ေရနံေခ်ာင္းအဆင္းမွာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ခမ်ာ ေယာင္ေနတဲ့ေျခေထာက္တစ္ဖက္နဲ႕ ေထာ့နင္းေထာ့နင္းျဖစ္သြားရွာပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေလွေလွာ္အသင္း၀င္တစ္ေယာက္ရဲ့ လက္ဆဆိုေတာ့ အင္းေတာ္ေတာ္ေလး အီသြားပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မေဆာ့ျဖစ္ေအာင္ ေနာင္ၾကဥ္သြားရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပါပဲ။
ေဒါင္းေသေခ်ာင္းေၾကာင့္ ခရီးစဥ္ေနာက္က်ခဲ့ရပါတယ္။ မေကြးကိုေရာက္ေတာ့ ဆယ္နာရီေကာင္ကို မမွီေတာ့ပါ။ ဆယ္နာရီေကာင္ဆိုတာ မေကြးကေန ဆယ္နာရီ၀န္းက်င္မွာ ထြက္တဲ့ ႏွစ္ထပ္သေဘၤာကို ေခၚတာပါ။ ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ အရပ္ေဒသမွာ မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္နဲ႕ ေမးရင္းစမ္းရင္း မင္းလွေမာ္ေတာ္ဆိပ္ကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေမာ္ေတာ္အေသးေလးမွာ လူတင္ကုန္တင္နဲ႕ ထြက္ခ်ိန္ေနာက္က်သလို ျမစ္ရိုးတစ္ေလွ်ာက္လည္း ဟိုဘက္ကမ္းနဲ႕ဒီဘက္ကမ္းလြန္းထိုးေတာ့တာကိုး။ မင္းလွကိုေရာက္ေတာ့ မိုးစံုးစံုးခ်ဳပ္ခဲ့ျပီ။ နာမည္ေက်ာ္မင္းလွခံတပ္ၾကီးရွိတဲ့ျမိဳ႕ေပါ့။ ကားဆိုလို႕မူးလို႕ ရွဴစရာေတာင္မရွိေတာ့။ ေမာ္ေတာ္ေပၚပါလာတဲ့ ခရီးသြားအခ်င္းခ်င္းမိတ္ဖြဲ႕ျပီး လမ္းတူတဲ့သူေတြက လမ္းေလ်ွာက္ၾကမယ္ဆိုေတာ့လည္း သားအမိႏွစ္ေယာက္ ခ်န္မေနခဲ႕ရဲ။ ေပေတျပီးေလွ်ာက္ေနမိေပမယ့္ ခရီးစဥ္တစ္ေလ်ာက္လံုး ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ေနခဲ့ျပီ။ ေလွ်ာက္ရမယ့္ ခရီးက သံုးမိုင္ေက်ာ္ေက်ာ္။
တက္ဂေလာက္ဆိုတဲ့ ျမင္းလွည္းသံအၾကားမွာ မ်က္လံုးေတြလည္း ၀င္းလာခဲ့တယ္။ ျမင္းလွည္းက သံပုရာကန္မွာသိမ္းမွာဆိုေတာ့ ေတာင္းသေလာက္ေပးျပီး စီးခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဆိုးေပ့ဆိုတဲ့လမ္းမ်ိဳးက ဒါမ်ိဳးလားမသိ။ ေျမပဲယိုကိုတုပျပီး ခင္းထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ မရွိမဲ့ ရွိမဲ့ ကတၱရာ အထက္မွာ ဟိုတစ္ဖက္ေထာင္ ဒီတစ္ဖက္ထ လမ္းခင္းေက်ာက္တံုးေတြက ဒုနဲ႕ေဒး။ ေတာင္ကုန္းအျမင့္တစ္ခုအတက္မွာေတာ့ စီးလာတဲ့ျမင္းက ေဗြေဖာက္ပါေလေရာ။ ခိုင္းတဲ့အတိုင္းမသြားေတာ့ပဲ ကဆုန္ေပါက္လိုက္ ဟိုဘက္ယိမ္းလိုက္ ဒီဘက္တိုးလိုက္ျဖစ္ေနေတာ့တာ။ တလိုက္ရတဲ့ ဘုရားကလည္း ျမန္မာျပည္ရွိသမွ်တန္ခုိးၾကီးဘုရား ကုန္ပါေလေရာ။
တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းရတဲ့ အထဲ ဒီေလာက္ျမင့္တဲ့ ေတာင္ကုန္းကုိ တက္ခုိင္းအံုးဟယ္ဆိုျပီး စိတ္တိုဟန္ရွိပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြ ခဏဆင္းျပီး ျမင္းလွည္းဆရာက သူ႕ျမင္းကို သူေခ်ာ့ရွာပါတယ္။ေတာ္ပါေသးတယ္ သူအေမာေျပသေဘာေကာင္းျပီဆိုမွ ခရီးသည္ေတြ တိတ္တိတ္ေလးခုိးတတ္ရပါတယ္။
လမ္းေလးခြဆံုကိုေရာက္ေတာ့ ဆယ္နာရီေက်ာ္ေနခဲ့ျပီ။ လမ္းဘယ္ညာအစံုမွာ တိုက္ခန္းပံုစံတူေတြ တန္းစီလို႕။ ဒါ ၄၀၀စေကးပဲကေလးမဆိုျပီး ျမင္းလွည္းဆရာက ထားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္အိမ္မွန္းမသိေပမယ့္ အညာအရပ္မို႕ တစ္ေယာက္တစ္လက္ဆိုေတာ့ ေဖ့ဆီကိုေတာ့ ေရာက္ျဖစ္သြားတယ္။ ႏွစ္ခန္းတြဲအိမ္ေလးတစ္လံုးမွ စေနရတဲ့ ဘ၀ေလးေပါ့။ ေစ်းဆိုတာ မရွိ။ အသားငါးဆုိတာမရွိ။ အသားစားခ်င္ရင္ ဟိုးရြာထဲက ၾကက္အရွင္ကို၀ယ္လာ ကိုယ္တိုင္သတ္စားမွသာ စားရမယ့္ ေနရာမ်ိဳးပါ။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး သြားေရးလာေရး ခက္ခဲမွုကေတာ့ ျပိဳင္စံမမွီ။ ခုခ်ိန္ထိ ဖုန္းလိုင္းကအဆင္မေျပေသး။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျခာက္သေယာင္းေနတဲ့ ထေနာင္းပင္ေတြၾကားထဲမွာ အျမဲမျပတ္လည္ပတ္ေနတဲ့ စက္ရံုၾကီးနဲ႕အတူအႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္သည္အထိ မခြဲမခြာေနရဖို႕ ဒီခရီးစဥ္ အစျပဳခဲ့တာဆုိေတာ့ "ဤခရီး ၾကမ္းသတဲ့လား" ေပါ့……
You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://ywartharlay-ytu.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.
ဇာဂနာရဲ့ ပ်က္လံုး
တခါက ကုလသမဂၢကို ႏိုင္ငံတကာက လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္တိုးတက္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာၾကရာမွာ... အေမရိကန္က စေျပာပါတယ္.. အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ဘယ္ေလာက္အထိ တိုးတက္သလဲဆိုရင္ လက္ႏွစ္ဖက္မရွိတဲ့လူက အတၱလႏၱိတ္သမုဒၵရာၾကီး ကို ဟုိဘက္ကမ္းကေန ဒီဘက္ကမ္းအထိ ျဖတ္ကူးႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ရုရွားကလဲ ေျပာျပန္ပါတယ္.. ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာက ဘာဟုတ္ေသး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရုရွမွာဆို.. ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္မရွိတဲ့လူက ေအဝရတ္(ပ္) ေတာင္ထိပ္အထိ တက္ႏိုင္လို႔ ၾကြားျပီးေျပာျပန္ပါတဲ့။ အဲဒီေတာ့ တျခားႏိုင္ငံေတြလဲ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိေလာက္ေအာင္ကို ျဖစ္သြားၾကသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ထျပီးေျပာလိုက္ေတာ့ အားလံုးက ပိုျပီးအံအားသင့္ ေတြေဝသြားၾကသတဲ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေျပာလိုက္တာကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ လက္ေတြ၊ ေျခေတြ ေလာက္က မေျပာပေလာက္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို ေခါင္းမရွိဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္လာတာ အႏွစ္၂၀ ေက်ာ္သြားပါျပီတဲ့။
You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://thepalaungpeople.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.
ေဗဒင္ပညာဟာမွန္ဖို ့လည္း လိုသလို မမွန္ဖို ့လည္း လိုတယ္
You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://mmastrology.myanmarbloggers.org/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.
ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဂ်ီေတာ့ခ္
You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://myatlone.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.
- ေအာင္ပန္-
ငါအခု အုန္းဖန္ ဒုကၡသည္စခန္း ကိုေရာက္တာ တပါတ္ျပည့္သြားျပီ။ စခန္းကို မေရာက္ခင္ အဆိုးဆံုး ရဲဂိတ္ မွာပိုက္ဆံေပး အျပီးမွာ ကိုဖိုးေက်ာ္နဲ႕ဖုန္းအဆက္သြယ္ရတယ္။ အဲဒီရဲဂိတ္ေက်ာ္ရင္ ဖုန္းအဆက္ အသြယ္မရေတာ့ဘူး။ အုန္းဖန္ဒုကၡသည္ စခန္းကိုေရာက္ ေတာ့လည္းအထဲကို၀င္ဖို႕အတြက္ ထိုင္းလံုျခဳံေရးကိုပိုက္ဆံေပးျပီး၀င္ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မိန္းမက လာၾကိဳေပးတယ္။ ေရာက္ေရာက္ျခင္းဘဲ Thai-burma border community ကရိကၡာေပးဖို႕ ေရာက္ေနျပီဆိုေတာ့ ေတာင္ေအာက္ျပန္ဆင္း လူအုပ္ၾကီးနဲ႕ တန္းဆီေစာင့္လိုက္တာညေန ၅နာရီထိဘဲ။
ႏုိင္ငံျခားသားနဲ႕ကားေပၚမတက္ခင္ကေလး စကား၂ခြန္းေျပာလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေန႕မွ စီစဥ္ေပးမယ္ ဆိုတာေလးနဲ႕ ဘဲေတာင္ ေပၚျပန္တက္ခဲ့ရတယ္။ တည္းခိုအိမ္ေရာက္ ထမင္းစားျပီး အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ေပမယ္ အိပ္လို႕မရ ျပန္ဘူး။ အရမ္းကိုေအးတယ္။ တဲအိမ္ေလးေတြဆိုေတာ့ ေလက၀င္၊ အတူလာသူေတြကေစာင္အ ျပည့္အစုံမပါေတာ့ မၽွျခဳံရတာေပါ့။ ေနာက္ရက္မနက္လင္းလင္းျခင္းဘဲ ရိကၡာဂုိေဒါင္ဆီ သြားရတယ္။ ရိကၡာဂုိေဒါင္ေရွ့မွာေတာ့လူအုပ္ၾကီးက ေစာင့္ေနၾကျပီ။ ေရွ့ဆံုးေရာက္ေအာင္ တျဖည္းျဖည္းတိုးရင္း ေရွ့ဆံုးအေရာက္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံျခားသားလည္းတိုးျပီး၀င္လာေနျပီ။ ဒုကၡသည္ေတြကို ႏုိင္ငံျခားသား က သူအစီအစဥ္ကိုရွင္းျပရမွာ ငါက၀င္ျပီး ဘာသာျပန္ေပးလိုက္ရတာက အခြင့္အေရးျဖစ္သြားတယ္။
(အဲဒီႏုိင္ငံျခားသားက ငါနဲ႕ မဲေဆာက္မွာေတြ႕ခဲ့ဘူးတယ္၊ မဲေဆာက္မွာေတာ့ ဘာမွလုပ္မေပးႏုိင္ဘူး။ ဒုကၡသည္စခန္းမွာဆိုရင္ေတာ့ ရိကၡာစီစဥ္ေပးမယ္လို႕ေျပာခဲ့ဘူးတယ္။) ဘာသာျပန္အျပီးမွာႏုိင္ငံျခား သားကေစာင့္ေနပါ UN slip holder ကိုစီစဥ္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ ေစာင့္ေနရတာ ညေနျပီးသည္အထိငါ တို႕ အလွည့္မေရာက္ေသးဘူး။ ငါတို႕ေနတဲ့ရပ္ကြက္မွာ က လူဦးေရ ၁၅၀၀ မွာ ၃၉၀ဘဲရိကၡာေပးႏုိင္ တာဆိုေတာ့ ႏုိင္ငံျခားသားစီးတဲ့ ကားကို ၀ိုင္းထားၾကတာေပါ့။ငါဘဲဘာသာျပန္ေပးရတယ္။ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္း ကေငြယူျပီး ရက္ပိုင္းအတြင္းေရာက္သူတခ်ိဳ႕က ရိကၡာအတြက္ဓါတ္ပံုရုိက္ရတယ္။ TBBC ရိကၡာေပးအစီအစဥ္က ၂၀၀၆၊ ၂၀၀၇ အတြင္းေရာက္တဲ့သူေတြ အတြက္လို႕ ေၾကညာေပမယ့္ ေငြေပးႏုိင္သူ ေတြက ၂၀၀၈ ေနာက္ပိုင္းေရာက္ေပမယ့္ ရိကၡာရမယ့္စာရင္းထဲပါေတာ့မေက်နပ္ၾကတာ ေပါ့။ ေနာက္တရက္ မနက္လည္းရိကၡာဂုိေဒါင္ေရွ့မွာလူအုပ္ၾကီးကေရာ့မသြားဘဲပိုျပီးတိုးလာတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး ဆႏၵျပသလိုျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ႏုိင္ငံျခားသားကလည္းဆႏၵျပခိုင္းတယ္ စခန္းအုပ္ခ်ဳပ္ ေရးေကာ္မတီ ေရာက္လာျပီးထိမ္းမွ ဘဲျငိမ္သြားခဲ့တယ္။ ေန႕လည္စာစားျပီးခ်ိန္မွငါ တို႕ UN slip ေတြအလွည့္ ေရာက္ေတာ့တယ္။ ငါလည္း ၂၀၀၈ ဇႏၷာ၀ါရီကစျပီးရိကၡာရမယ္။ရမယ့္ရိကၡာကေတာ့ ဆန္ ၈ ကီလို၊စားဆီ ၁လီတာ၊ပဲ၁ကီလိုခြဲ၊ မီးေသြး ၅ကီလိုရမယ္။ ဘတ္ေငြ၄၀၀ဖိုးေပါ့။ စခန္းကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္းဘဲ တကယ့္ဒုကၡသည္ဘ၀ကိုသိလိုက္ရတာဘဲ။၂ ရက္လံုးလုံး တေနကုန္မတ္တပ္ရပ္ေနၾကတဲ့ လူေပါင္းတေထာင္ေက်ာ္ဟာ တကယ့္ကိုစားစရာအတြက္ေလးကို ဘဲရဖို႕ေမ်ာ္လင့္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေစာင့္ေနၾကသလို၊ ဒုကၡသည္စခန္းကိုေလယာဥ္နဲ႕လာၾကသူေတြကေတာ့ ရိကာၡအတြက္မဟုတ္ၾကဘဲ
ဒုကၡသည္စာရင္း၀င္ဖို႕အတြက္တေယာက္ကို ဘတ္၇၀၀၀ ေပးျပီးစာရင္း ၀င္ေအာင္လုပ္ၾကတယ္။ ငါေတာ့ေငြမကုန္ဘဲ ဒုကၡသည္ရိကၡာစာရင္း၀င္သြားျပီ။ အဲဒီညကေတာ့ င ါတို႕ေနတဲ့ရပ္ကြက္မွာ ဘယ္သူမွ အိပ္မရၾကဘူး။ တကယ့္ကိုရိကၡာလိုအပ္သူေတြက ၂၀၀၆၊၂၀၀၇ မွာေရာက္ပါလွ်က္ မရၾကေတာ့ ဆူၾကေတာ့တာေပါ့။ မနက္မွာလူစု၊လက္မွတ္ထိုးျပီး ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးမွဴးျဖဳတ္ခ်ေရးလွဳပ္ရွားၾကတယ္။ အရွိန္တက္ေနတုန္းမွာဘဲ ယူအင္အိပ္စီအာကစာရင္းလာေကာက္ေရာ ျငိမ္သြားတယ္ေလ။ ငါကေတာ့ စခန္းအႏွံ႕ေလ်ာက္သြားတယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ၁၀ေပ၊၁၅ေပ အခန္းက်ဥ္းေလးေစ်းႏွဳန္းက ေဒၚလာ၂၀၀ အနည္းဆံုးရွိတယ္။ ၄ေယာက္ေလာက္ျဖန္႕အိပ္လို႕ရတယ္ေလ။ ဒီလိုေလွ်ာက္သြားရင္း ေတြ႕ရတာေတြကေတာ့အစံုပါဘဲ။ အံၾသစရာေကာင္းတာကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွာ ေက်ာက္ေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရတာဘဲ။ အိမ္အလည္ ေခၚလို႕လိုက္သြားေတာ့ အိမ္ၾကီးအိမ္ေကာင္းနဲ႕ရပ္ကြက္ကို္ အင္ဂ်င္စက္နဲ႕မီးေပးတာ၊ဗီစီဒီေခြဆိုင္ ဖြင့္တာ စတဲ့စီးပြားေရးေတြလုပ္ရင္း အေမရိကန္သြားဖို႕ ၂၀၀ရ ကတည္းကေစာင့္ေနတယ္ ဒုကၡသည္။ ေန႕လည္တည္းတဲ့အိမ္ေရွ့မွာ ေန႕လည္စာစားျပီး ေနပူစာလွဳံေနတုန္း စားစရာမရွိ လို႕ အေႏြးထည္လိုက္ေရာင္းေနတဲ့ ဒုကၡသည္။ တယ္လီဖုန္းဆက္ဖို႕ ပုဂၢလိကဖုန္းရုံေလးထဲေရာက္ ေတာ့ တတိယႏိုင္ငံေရာက္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားဆီကိုေငြမွာေနတဲ့ ဒုကၡသည္။ ကရင္ရြ႕ာထဲေရာက္ေတာ့ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ ေပါင္းမ်ားစြာေတြ႕လိုက္ရျပီ။ ရာသီဥတုကေတာ့ဒီရက္ပိုင္း အတြင္း အရမ္းဆိုးတယ္။ ႏွစ္ရက္ဆက္တိုက္ ႏွင္းမိုးေတြရြာေနတယ္။ ေရခ်ိဳးဖို႕ေတာင္မလြယ္ဘူး။ ဒီအျပင္ အံၾသစရာတိုက္ဆိုင္မႈကေတာ့ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ညပါဘဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉ ႏွစ္က ငါအိႏၵိယဘက္ကို ေတာခိုတုန္းက မဟာျမိဳင္ေတာထဲမွာ ညအိပ္ခဲ့ရတာကိုျပန္သတိရလိုက္ျပီး တိုက္ဆိုင္ဆိုင္မႈကိုစဥ္းစားျပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႕ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။ ငါေနတဲ့ ရပ္ကြက္က စခန္းကအေခၚ ၁၆ရပ္ကြက္၊ယူအင္ရပ္ကြက္၊ NGO ေတြသတ္မွတ္ျပီးေခၚတာက Zone A/Section 8 ေပါ့။ ျမန္မာအမ်ားစုေနတဲ့ရက္ကြက္ေပမယ့္ လူမ်ိဳးစံုေတာ့ရွိတယ္။ကခ်င္၊ခ်င္း၊မြန္၊ေဂၚရခါး(Nepalse) အစံုစံုပါဘဲ။လက္ရွိလူဦးေရစာရင္းကေတာ့ ၁၄၀၀ရွိတယ္။ တစခန္းလံုးရဲ႕လူဦးေရကေတာ့၃၅၀၀၀ ေလာက္ရွိလိမ့္မယ္။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာဘဲ ငါတို႕ေနတဲ့ရပ္ကြက္ကေတာ့ ျပသနာစံုျဖစ္ေနတဲ့၇ပ္ ကြက္ပဲ။ တေန႕တမ်ိဳးမရုိးရေအာင္ပါဘဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းက ရိကၡာအတြက္ဓါတ္ပံုရုိက္တာမရုိက္လိုက္ရသူေတြကလည္း မေက်မနပ္ျဖစ္ျပီး ဒုရပ္ကြက္လံုျခဳံေရးမႈး ၀ိုင္းလက္မွတ္ထိုးျဖဳတ္ခ်သည္အထိျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီလူကေငြေပးတဲ့ လူေတာ့ပါေအာင္ထည့္ေပးလို႕။ ေနာက္ဆက္တြဲဂယက္ကေတာ့ တကယ္ကို ၾကီးၾကီးမားမားပါဘဲ။ ျမန္မာျပည္ထဲကလူငယ္ ၃ ေယာက္ကို တေယာက္ သိန္း၆၀ စီနဲ႕အေမရိကကို ၆လေလာက္အတြင္း ထြက္ရမယ္ဆိုျပီး အခေၾကးေငြယူေနတဲ့လူေမွာင္ဂိုဏ္းအမႈေပၚလာခဲ့တယ္။ ေငြေပးျပီး၀င္တဲ့သူေတြက စခန္းအုပ္ခ်ဳပ္ေ၇းေကာ္မတီ၊ ယူအင္ကိုတိုင္လိုက္ေတာ့ လူေမွာင္ခိုဂိုဏ္း ေပၚလာတယ္။ အဲဒီလူကေန ဆင့္ပါ၀င္ပါတ္သက္ သူေတြတတမ္းၾကီး ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီလူရဲ႕ ေနာက္မႈကေတာ့ သူမွာမယားၾကီး နဲ႕ကေလးရွိတယ္။လြန္ခဲ့တဲ့၂လေလာက္က ေကာင္မိန္းေလးတေယာက္ကို အေမရိကသြားရမယ္ဆို ျပီး သိမ္းပိုက္လိုက္တဲ့အမႈပါ ဆက္ေပၚလာခဲ့တယ္။ ကာယမိန္းကေလးက ျဖားေယာင္းေသြး ေဆာင္မႈနဲ႕တရားစြဲ၊ ပတာက သူေငြယူျပီးသြင္း လာခဲ့တဲ့ သူေတြကိုေသနတ္တု(ကစားစရာ)ျပ ျပီး ျခိမ္းေျခာက္မႈေေရာေပါ့။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ လမ္းခရီးသြားလာေရး ကေတာ့ အေတာ္ကိုၾကပ္သြား ျပီ။ ဘန္ေကာက္၊စက`္ပူ၊ဂ်ပန္ကေန ဒုကၡသည္စခန္းထဲ၀င္ၾကျပီး အေမရိကားထြက္ေရးၾကိဳးပမ္းၾက တာေတြကလည္းရွိေသးတယ္။ လူေမွာင္ခိုကူးေတြရဲ႕လူမဆန္ပံုကေတာ့ ေျပာျပရင္ယံုႏိုင္စရာမရွိ ဘူး။ စခန္းထဲေရာက္ လူစာရင္းသြင္းျပီးရင္ဘာဆိုဘာမွေဆာင္ရြက္ေပျခင္းမရွိေတာ့ဘူး။ စကၤာပူကေနUSD 1500နဲ႕ အေမရိကားကို ၂လအတြင္း ထြက္ရမယ္ဆိုျပီး ေရာက္လာခဲ့တဲ့ လင္မယားဆို ၂ႏွစ္ရွိသြားျပီ။ ေနာက္ဆံုးစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေတာထဲမွာ၀ါးခုတ္၊ သစ္ထမ္း အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ ျပီးစား၀တ္ေနေရး ေျဖရွင္းေနရတယ္။
၀ါးခုတ္၊သစ္ခုတ္အလုပ္ကအသက္စြန္႕ျပီးလုပ္ရတာေလ။ထိုင္းသစ္ေတာအဖြဲ႕နဲ႕ေတြ႕လို႕ကေတာ့ေထာင္က်မလား၊ထြက္ေျပးလို႕အျပစ္ခံရမလားတခုခုေတာ့အေသ အခ်ာဘဲ။ ငါေရာက္ျပီးတပါတ္ေလာက္မွာဘဲ ေသနတ္သံေတြၾကားရေတာ့ ဘာျဖစ္တာလဲအိမ္ရွင္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ သစ္၀ါးခိုးခုတ္ သူေတြကို ထိုင္းသစ္ေတာကလိုက္ပစ္တာတဲ့။အဲဒီအေျခအေနဆိုးေတြ ရင္ဆိုင္ျပီး ေန႕စဥ္ဘာထူးလဲ ဆိုတဲ့သတင္းကိုနားစြန္႕ရင္း ဒုကၡသည္စခန္းကထြက္ခြာခြင့္ေန႕ကိုေမ်ာ္ လင့္ေနၾကရတယ္။ ေကာလဟာလသတင္းေတြကလည္း ေန႕စဥ္ၾကားေနရတယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ေမြးျပီး ၾကီးျပင္းလာၾကတယ့္ ကေလးေတြ ကစားၾကတာကိုစိတ္၀င္စားၾကည့္ မိေတာ့ အေမရိက၊ၾသ စေၾတလ်၊ကေနဒါ၊ ေနာ္ေ၀း သြားတမ္းကစားၾကတယ္ေလ။ ကေလးတေယာက္ကဘယ္လိုကစားသလဲ ဆိုရင္ အေမရိကန္ ရီဂ်က္စ္ ျဖစ္လို႕ ၾသစေၾတလ် သြားေတာ့ယ္တဲေလ။ သူၾကားေနရတာေတြနဲ႕ ကစားၾကတာေလ။


-ပက္ထရစ္ရွာလင္း-
က်မတို ့လည္း ခ်ဥ္ပတ္ စား တယ္။ ကိုရီးယားလူမ်ိဳးေတြလည္းစားတယ္။ ဒါေပမဲ ့ ျမန္မာ ့ခ်ဥ္ပတ္ က ေစ်းကြက္တခုအျဖစ္ အားေကာင္းျပီး ျဖစ္မလာဘူး။ ကိုရီးယားကင္မ္ခ်ီး ( Kimchi ) ဆိုတဲ့ ခ်ဥ္ပတ္က ေစ်းကြက္မွာ လူၾကိဳက္မ်ားတဲ႔ စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းတခု အျဖစ္ အခိုင္အမာရပ္တည္လာတယ္။ က်မတ႔ို ျမန္မာ ေတြစားတဲ့ ခ်ဥ္ပတ္ က အရမ္းခ်ဥ္လြန္းတယ္။
အခ်ဥ္ဓါတ္ကိုေလ်ာ့ ခ်လိုက္မယ္။တခ်ိဳ ့ခ်ဥ္ပတ္ေတြကို ပံုစံတမ်ိဳးထည္းမထုတ္ပဲ အခ်ိဳ ဓါတ္ (သၾကား)၊ အစပ္ (ငရုပ္သီး) ထည္ ့တာတုိ႔အၿပင္၊ ထုပ္ပိုးတဲ့နည္းစနစ္၊ ေရရွည္ခံႏုိင္မဲ႔နည္းစံနစ္ေတြကို ေခတ္မီွေစျခင္းျဖင့္ က်မၼာေရး နဲ ့ညီညြတ္တဲ့အဆင့္ကို ျပဳျပင္လာနိင္ရင္ စားသံုးမႈ ပိုမိုမ်ားလာျပီး ေစ်းကြက္တခု အျဖစ္ ရပ္တည္ လာနိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။
ကိုရီးယားကင္မ္ခ်ီးကေတာ့ လူမ်ိဳးတိုင္းလက္ခံစားသံုးနိင္တဲ့အဆင့္ကို ျပဳျပင္လာနိင္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုရီးယားလူမ်ိဳးေတြပါမက လူမ်ိဳးတိုင္းစားသံုးလာတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္လာတယ္။ ေစ်းကြက္ၾကီးတခုအျဖစ္ ရပ္တည္လာတာျဖစ္တယ္။
ပံုမွာ ျမင္ရတာကေတာ့ ႏို၀င္ဘာ ၂၀ရက္ ေန ့က ေတာင္ကိုရီးယားနိင္ငံ ဆိုလ္ျမိဳ ့မွာ ေဆာင္းရာသီ၀င္လာရင္ စားသံုးနိင္ဖို ့ အိမ္ရွင္မ ၂၂၀၀ က တန္ခ်ိန္ ၁၃၀ ခန္ ့ရိွတဲ့ ကင္မ္ ခ်ီ ကို ျမိဳ႕ ေတာ္ခန္းမေရွ ့မွာ တေပ်ာ္တပါး စိမ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ ေနၾက ပံုျဖစ္တယ္။ ဒီခ်ဥ္ပတ္ကို နိင္ငံသားေတြကို အခမဲ ့ေ၀မွာ ပါ။
You received this email because you are subscribed to the real_time feed for http://komoethee.blogspot.com/feeds/posts/default. To change your subscription settings, please log into RSSFWD.